Gisteren had ik kuur 6 van Taxol, dus halverwege hoofdstuk 2! nog 6 week te gaan en hoofdstuk 2 van deel 2 kan worden afgesloten. Dat voelt goed alhoewel ik niet zo happig ben op deel 3(de operatie) maar gelukkig zit er een rustpauze van een week of 5 tussen.
De Taxol kuren zijn wat milder als de AC kuren maar volgen elkaar veel sneller op. Ik ga dat nu wel merken, de vermoeidheid neemt toe dus ik moet weer gaan doseren. Ik vind dat nog steeds lastig en soms baal ik daar ook flink van.
Maar dan zijn er altijd weer momenten waarvan je moed en kracht van krijgt. De kaartjes die blijven komen, lieve berichtjes en mailtjes, oprechte belangstelling, muzikale ondersteuning elke zondag en niet op de laatste plaats,de gesprekjes op de behandelpolie!
Onze conclusie gisteren was dat we helemaal niet zielig en doodziek waren maar gewoon mensen die helaas pech hebben. En tijdelijk even uit de running. Alhoewel dat niet voor iedereen opging en ik moet toegeven degenen met het minste perspectief zijn over het algemeen het meest dapper! Al met al is het erg gezellig en hebben we naast de best heftige gesprekjes ook veel jolijt. Totdat bij velen van ons bij zakje twee tegen de misselijkheid de sufheid zijn intrede doet. Het is na een minuut of 10 onmogelijk je ogen open te houden. Dus de stoel word achterover gezet want verzetten ertegen heeft geen enkele zin. Waar het een kwartier daarvoor het nog een vrolijk gekwebbel was is er nu een serene rust, op een zacht gepraat van patienten met een andere kuur een de verpleging na.
Na een uurtje is iedereen weer redelijk opgemonterd en wordt de draad weer opgepakt. En zo zijn drie en half uur ook maar weer zo voorbij.
Hoe gezellig het ook is zijn we allemaal blij als het voorbij is.We zitten allemaal te tellen. Want de Chemo maakt dat je anders leeft. Naast de bijwerkingen moet je ook in het gewone leven oppassen met wat je doet, want je afweer wordt behoorlijk onder vuur genomen. Ik kreeg vrijdag een wat rare witte plek tussen mijn tenen en het deed een beetje zeer. Zondag kon ik er nog maar slecht op lopen en het deed behoorlijk zeer. Dus maandag naar de dokter. Het bleek gewoon een behoorlijk grote blaar te zijn. Onduidelijk waarvan. Maar hij mocht eigenlijk niet knappen,want dat is extra gevaar op infecties. En dat wil je nu niet, dus niks aan doen en voorzichtig zijn met stoten ed, Gewoon een blaar meer niet daarvoor deed je er een pleister op klaar!
Gelukkig heb ik straks een paar weken rust om mijn afweer weer helemaal op peil te brengen, nou ja zo goed mogelijk dan. Het is in mei en juni dus met behulp van zonnekracht kom ik vast een heel eind!
Waardoor ik fit deel 3 tegemoet kan stappen.
