Zon

Ik was wat down de laatste dagen. Misschien door de vele regen en weinig zon. Misschien door het gedoe met mijn kroon ...heb veel in de tandarts stoel gelegen en zaterdag liet mijn noodkroon los.Vanochtend is hij er weer op geplakt. Misschien omdat je gewoon niet zo lekker in je vel zit. Misschien omdat ik de rust mis die ik tijdens de behandeling had. Je zit zo snel weer in de snelwegmodus en dat wil ik niet, de landelijke weggetjes zijn zo veel prettiger. Misschien omdat ik nog steeds niet mijn volle energie terug heb. En misschien weet ik gewoon niet waarom. Maar fijn is het niet.

Door het gedoe met de kroon en wellicht het gepieker was ik helemaal vergeten om naar de cursus mindfulness te gaan. Maar ik werd gelukkig op gebeld door een mede-cursist en ze bleven wachten tot ik er was! 

Snel en haastig vertrok ik op de fiets, weinig mindfulness bedacht ik me. Ik probeerde om toch van het ritje door het bos te genieten en niet als een dolle te racen. Dat was niet moeilijk! De zon brak door in het nog natte bos en het was sprookjesachtig wonderschoon.

Toch wat gehaast kwam ik aan en na een korte uitpuf periode begonnen we aan de mindfull sessie

Ik kwam er wat slecht in en mijn gedachten sprongen alle kanten op. Maar op een gegeven moment kwam er toch rust. 

Aan het einde voelde ik mij weer heerlijk rustig en ook niet meer zo beklemmend. Het helpt echt 

Het is als een zonnig kadootje voor jezelf

Broers

De laatste weken dwaalt er een foto in mijn hoofd. Er staan twee peuters op. De jongste heeft een te grote korte broek aan en kijkt wat terughoudend in de camera. De oudste heeft een schouder om hem heen geslagen en glimlacht dapper.
Het zijn mijn vader en zijn oudere broer.

Terwijl ik blij en opgetogen aan het herstel begon, sloeg de ziekte hard toe bij mijn oom.
Het zette me weer met beide benen op de grond. Het is een kwaadaardige ziekte die je zo machteloos doet voelen.
Naast de foto dwarrelen er ook beelden rond van de logeerpartijtjes in mijn jeugd.
De hoge schoorsteen, de grote moestuin, het witte hek langs de weg, de hoge stapel pallets achter de schuur, de smalle steile trap met een bord met speldjes op de muur. Fijne herinneringen die ik koester.

Gisteravond heeft mijn oom helaas dit leven moeten verlaten. En ik zie het (wellicht in een kinderlijke manier) zo voor mij, dat mijn vader hem glimlachend staat op te wachten en een arm om hem heen slaat.
Fijn dat je er bent