Op de helft

Dinsdag heb ik de eerste kuur met Taxol gekregen . Dat betekent dat ik op de helft van de tijd zit. Normaal betekent dat aftellen,Maar ja ik moet er nu elke week een, dus nog 11 te gaan en ik heb er 5 gehad. Dat voelt niet helemaal  als de helft.
Ze hadden belooft dat het milder zou zijn, en dat is ook zo , tot nu toe. ,Ik ben wel moe maar nog niet zo intens . Gelukkig ook van deze kuur niet misselijk en nog steeds een goede eetlust.
tot nu toe ook geen tintelingen in de vingertoppen. Want ook dit goedje maakt weer een hoop stuk waaronder natuurlijk de tumorcellen maar ook weer veel goede cellen .
Het wordt gemaakt van Taxus. en op de een of andere manier klinkt dat minder erg. Wij zijn natuurlijk ook vrienden tijdens de donkere dagen voor kerst. Ik ben dol op taxus en gebruik het veel in de kerststukjes. Ik vindt de stervormige toefjes mooi om te zien en het werkt lekker veel oasis weg.
Nooit gedacht dat het mij zou helpen nog vele kerstdagen mee te maken. Het voelt minder agressief als het rode goedje,wat meer bij de natuur . En wellicht is dat alleen tussen de oren, Toch heb ik het gevoel, dat het wat helpt om de medicijnen  te accepteren, waardoor, volgens sommigen, je minder last hebt van de bijwerkingen.
Ach het voelt eigenlijk best als de helft. 12.5 gehad nog maar 11.5 weken te gaan !

18

Vandaag is Bram jarig. Hij wordt 18 dus volwassen! een behoorlijke mijlpaal die gevierd moet worden. Maar hij zit in Groningen en ik zit hier. Hij heeft de hele dag college en in de avond studiegroep overleg.. Dus ik ben er niet op zijn verjaardag.Misschien als ik fit was geweest was ik toch even heen en weer gereden om hem persoonlijk te feliciteren, maar misschien ook wel niet. misschien ben ik er emotioneler onder door de chemo en vermoeidheid. Hoe het ook zij het is zoals het is. Kaartje gestuurd, via facebook gefeliciteerd, apje verzonden en natuurlijk even gebeld.

Ik zat er een beetje doorheen de laatste tijd. soms is het moeilijk om alles te accepteren en de zonnige kant te zien. Ik was moe van het ziek zijn en alles wat er bij hoort . zowel fysiek en mentaal stond ik moe op. Ik kwam (kom ) slecht over de verkoudheid heen, en de kwaaltjes lijst groeit. Al met al zag ik het even niet zo zitten. Nou ja dat mag natuurlijk maar fijn voelt het niet.

Vanmorgen maar op facebook gepost dat Bram jarig was. en de vele reacties doen je dan goed , in de brievenbus zaten weer 3 kaartjes! elke keer is dat zo leuk om te krijgen en het gaat gewoon door. Soms gewoon een berichtje dat ze aan je denken en soms een kaartje vol geschreven. Deze keer zat er ook een kaartje van een vaste klant van mijn werk bij. Het was een opbeurende tekst plus dat ze hoopten dat ik omringd werd met liefdevolle mensen. Daar kan ik alleen maar een volmondig ja op zeggen!

En dan zie je het allemaal weer even zitten , Je geniet van de zonneschijn en je hoort de tjiftjaf en dat betekent lente vol met beloftes.

Ik kan er bijna van uitgaan dat ik er gewoon bij ben als hij 28 wordt en ik geloof er in om er met 38  bij te zijn .  48 tja, moet kunnen, dan is hij net zo oud als ik. En wie weet ben ik dan bij de 18 e verjaardag van mijn kleinkind. je weet maar nooit. dromen mag 

  

Rood

Vorige week dinsdag had ik mijn laatste chemokuur van ronde 1, de venijnige rode plus een wat mildere witte soort. De rode doet de meeste schade aan alle snel delende cellen. Uiteraard aan de tumor maar ook aan je bloedcellen ,wat je zo moe maakt en aan je haar cellen , wat je je haar doet verliezen. Dus ik was best opgetogen dat dit de laatste was. Nog 3 week wachten en dan kon ronde twee beginnen. Kan je mooi afvinken.
Ik voelde me al niet zo fit meer en op de dag van de kuur was ik wat verkouden en bleek ook nog wat verhoging te hebben 37.8. Na overleg van de verplegers onderling ging het toch door,gelukkig maar anders had ik een week moeten wachten.
Ik moest echter behoorlijk tol betalen. De dag erna ging het nog wel maar donderdag en vrijdag heb ik alleen maar op de bank gelegen. Alles was te veel . Zaterdag krabbelde ik weer wat op maar de vermoeidheid blijft aanwezig. Stapje terug maar weer.
Het blijft inleveren en tot nu toe verzette ik mij daartegen. Ik baalde ervan en wilde mijn eigen lichaam terug,en mijn leven van voor die tijd. Maar twee verhalen van mensen die erger ziek zijn, heeft me doen beseffen dat het beter is om het als het ware te omarmen en de beperkingen volledig te accepteren. Moeilijk maar ik denk toch noodzakelijk . En naar alle waarschijnlijkheid is het slechts tijdelijk.

En dan was er ook nog de brief van het UMCG met de uitslag van het genetish onderzoek. Ik zat er al een tijdje op te wachten. Het zou een brief zijn met een kikkertje er op.
Zaterdag kreeg ik een brief van het UMCG . Ik heb het hele kikkertje niet gezien (Hij was ook niet groen) en scheurde de brief gelijk open. Ik zag gelijk dat het het om het onderzoek ging en schrok eigenlijk best. Maar gelijk erna zag ik het woord, geen, dikgedrukt . Dank u briefopsteller !
Gelukkig is het niet erfelijk belast op de 3 genen die onderzocht zijn. Wellicht op andere genen ,en als daar onderzoek voor is zal ik mij weer laten testen maar dat is van latere zorg. Nu ben ik blij.

Al met al zitten we al weer in een roerig stukje van de achtbaan .
Nou ja , in ieder geval ben ik af van de rode rotzooi !!