18

Vandaag is Bram jarig. Hij wordt 18 dus volwassen! een behoorlijke mijlpaal die gevierd moet worden. Maar hij zit in Groningen en ik zit hier. Hij heeft de hele dag college en in de avond studiegroep overleg.. Dus ik ben er niet op zijn verjaardag.Misschien als ik fit was geweest was ik toch even heen en weer gereden om hem persoonlijk te feliciteren, maar misschien ook wel niet. misschien ben ik er emotioneler onder door de chemo en vermoeidheid. Hoe het ook zij het is zoals het is. Kaartje gestuurd, via facebook gefeliciteerd, apje verzonden en natuurlijk even gebeld.

Ik zat er een beetje doorheen de laatste tijd. soms is het moeilijk om alles te accepteren en de zonnige kant te zien. Ik was moe van het ziek zijn en alles wat er bij hoort . zowel fysiek en mentaal stond ik moe op. Ik kwam (kom ) slecht over de verkoudheid heen, en de kwaaltjes lijst groeit. Al met al zag ik het even niet zo zitten. Nou ja dat mag natuurlijk maar fijn voelt het niet.

Vanmorgen maar op facebook gepost dat Bram jarig was. en de vele reacties doen je dan goed , in de brievenbus zaten weer 3 kaartjes! elke keer is dat zo leuk om te krijgen en het gaat gewoon door. Soms gewoon een berichtje dat ze aan je denken en soms een kaartje vol geschreven. Deze keer zat er ook een kaartje van een vaste klant van mijn werk bij. Het was een opbeurende tekst plus dat ze hoopten dat ik omringd werd met liefdevolle mensen. Daar kan ik alleen maar een volmondig ja op zeggen!

En dan zie je het allemaal weer even zitten , Je geniet van de zonneschijn en je hoort de tjiftjaf en dat betekent lente vol met beloftes.

Ik kan er bijna van uitgaan dat ik er gewoon bij ben als hij 28 wordt en ik geloof er in om er met 38  bij te zijn .  48 tja, moet kunnen, dan is hij net zo oud als ik. En wie weet ben ik dan bij de 18 e verjaardag van mijn kleinkind. je weet maar nooit. dromen mag