Wanneer je de diagnose van een levensbedreigende ziekte krijgt staat je wereld op de kop. Je wilt maar een ding, beter worden. Dus je legt je ziel en zaligheid in de handen van het medische team. Je hebt geen keuze het alternatief is doodgaan.
Je kunt natuurlijk altijd een second opinion vragen. Dat heb ik niet gedaan want borstkanker komt zoveel voor dat het dichtgetimmerd zit met protocollen. Dus leek het mij verreweg het handigste om in Emmen behandeld te worden. Dat is logistiek ook wel zo handig. Want je bent nogal eens in het ziekenhuis. Ik had een ponskaartje voor de bevallingen van de jongens. maar die was bijna leeg. Ik ben alweer met afspraakkaartje nummer twee bezig.
Het was een weloverwogen keuze om in Emmen te blijven. Op dat moment geef je ze jou vertrouwen en gezondheid in handen. En dan verbaasd het je soms hoe er mee om wordt gegaan.
Op zich gaat het meestal goed en zijn verreweg de meeste erg vriendelijk en accuraat. Dat heb je ook nodig want je bent erg kwetsbaar, je bent nog steeds aan het verwerken wat er wel niet allemaal gebeurt.
Maar er ging toch wel het nodige fout. Meestal waren het kleine foutjes ,verkeerde inschattingen, verwarring bij een balie etc. En soms wat grotere fouten. Het lijkt er op dat er geen gevolgen geweest zijn door de fouten.
Niettemin ben ik daar door het vertrouwen wat kwijt geraakt. Dat is geen fijn gevoel je hebt de neiging om alles te gaan navragen. Dat kost energie, en daar heb ik niet veel van over
Dus toch maar een second opinion bij het Antonie van leeuwenhoek ziekenhuis aangevraagd.Om zoals Arjan het goed verwoorde. We willen even van de hoofdmeester horen dat we op de goede weg zitten.
Het ging lekker snel en ik kan er morgen al terecht. Arjan gaat mee dus ik reis alvast naar Amersfoort om er een leuk uitje van te maken. De zon schijnt de vogeltjes fluiten er lustig op los. Gaat helemaal goed komen. Zodat ik weer met vol vertrouwen verder kan.
Wordt vervolgd
Geen opmerkingen:
Een reactie posten