gewichtige laarsjes

vlak voordat ik begon met de chemo keuren ,at ik alles waar ik zin in had extra veel. Dat had ik alvast binnen dacht ik.Straks lust ik het niet meer. Ik was totaal niet misselijk en alles smaakte nog prima.
Dus vlot waren er een paar kilo bij. geeft niks werd er gezegd je kunt het hebben.
Ik was nog steeds slank te noemen.
En in het begin (de AC keuren) bleef het daar ook bij. Tijdens de Taxol keuren sloeg echter de dexamethoson toe ..Ik kreeg extra veel zin in eten. en ik deed erg weinig dus de kilos dienden zich in rap tempo aan. Ook zag ik er boller uit , door vocht wat bleef hangen. Al met al was ik toch in de buurt van 10 kilo aangekomen. best veel vind ik.
Na het stoppen,2 weken geleden hoopte ik dat het er weer af zou gaan. Maar ja sneller erbij dan eraf.
De bolle wangen zijn wel wat geslonken.gelukkig
En al is het niet het grootste probleem, en zeggen geregeld mensen, waaronder mijn zoon die net is begonnen met de studie geneeskunde,dat je goed moet eten , dan heb je wat over.toch heb ik graag mijn oude gewicht weer terug.

Ik had hele leuke groene laarsjes gezien in de opruiming vorige week.   Maar durfde ze niet te kopen omdat mijn voeten nog zeer deden .Maar vandaag voelen ze een stuk beter dus op naar de winkel om ze toch maar op te halen.Ik zag daar ook een soort van sportBH hangen met zachte vulling . Dat leek me handig voor na de operatie. Ze waren te verkrijgen in de maten S/M en L/XL..tja normaal kan ik het makkelijk af met S/M . Dus die had ik in  handen , de verkoopster zei echter, nadat ze me even bekeek "nou mevrouw ik zou toch voor de L/Xl gaan. Ik zei nog wat zwakjes dat ik erg was aangekomen en hoopte dat het er binnenkort hopelijk weer af was. Waarop ze begrijpend knikte(zelf flinterdun)maar waarschijnlijk wat anders dacht.
Met maat L/XL liep ik toch wat beteuterd de winkel uit. Ik nam me voor extra te genieten van mijn groene laarsjes, hoewel ze nu nog vooral verjaardagslaarsjes zijn.

Dagje Amsterdam

20 mei werd ik weer verwacht in Amsterdam . Dit keer voor een MRI en een gesprek met de chirurg.

Ik had een fijne taxi met een prima chauffeur en fijne medepassagier. Dank je zus en zwager :)

Ik zag er een beetje tegenop. Ik ben niet dol op een MRI en ik voelde de tumor nog steeds. Waardoor ik niet de indruk had dat het kleiner was geworden. Ik was eerlijk gezegd een beetje bang voor de uitkomst. 

Ik was dus een beetje druk , ben ik altijd als ik wat gespannen ben. gelukkig hoef je nooit lang te wachten in het AVL ik was in een mum van tijd aan de beurt bij de MRI. het ging iets anders dan in Hoogeveen ,om eerlijk te zijn iets prettiger . Ik kreeg een OK broek te leen en mocht mijn blouse aan houden ..wel zo fijn . Ook mocht ik de armen naar voren leggen ipv strak naast het lichaam (ik lig op mijn buik). Eerst oordopjes in en daarna de koptelefoon. 

Helaas is het geluid dan nog steeds harder dan de muziek maar wel een tikkie minder indringend 

Dat viel mee ,ik was zo weer in de wachtruimte waar we lekker hebben geluncht.

Bij de afspraak bij de chirurg moesten we wat langer wachten , ze had het erg druk. De uitkomst van de MRI viel me wat tegen. het was 2 mm geslonken(in totaal 7 mm)... mmmm 12 keer en kuur en zere voeten voor een lousy 2 mm ..mmm . Ik vond het maar magertjes. De chirurg niet.  Het werkte en daar gaat het om, en slechts bij 5 procent verdwijnt het helemaal. Dus niet zo heel erg slecht hoor en zeker niet voor niks 

Het viel dus mee en een klein beetje tegen. Ik had op meer gehoopt maar ben wel blij dat het werkt!

Op naar de operatie!

Ik ben er klaar mee !

Vandaag de allerlaatste chemo gehad ! Ik ben er klaar mee!!
En dat voelt goed en een klein beetje gek.
Ik zal best dingen missen . Het fijne contact met de lotgenoten , het uitwisselen van verhalen en meningen en ervaringen. Er zijn elke keer oude bekenden en nieuwe gezichten . Je praat wat bij en je begint een praatje met het nieuwe gezicht en dat is prettig.
De verpleegkundigen zij altijd goedgemutst en reuze vriendelijk ze leggen je in de watten. En ook dat is best prettig

Ik zal niet het gepiep missen of het zachte geluid van de infuuspompjes. Ik link herinneringen meestal met geluid . Als ik zinken emmers hoor rinkelen ben ik op de boerderij van mijn Opa en oma . Ook herken ik mensen eerder aan hun stem dan aan het gezicht ,
Alle bijwerkingen zie ik ook liever gaan . De droge ogen en mond , De stoelgang die zich als een puber gedraagt en alleen onder controle is door vieze poedertjes opgelost in water( zo meteen neem ik de laatste !!), de vermoeidheid ,het niet gefocust zijn.en op het laatst nog net even de zere voeten van de beginnende neuropathie.

Nu is er even rust voor herstel en hopelijk krijg ik mijn eigen ik weer beetje bij beetje terug. Nou ja wel met een andere kijk op alles , eigenlijk een ik 2.0, mentaal dan.
Fysiek hoop ik zo dicht mogelijk bij het oude model in de buurt te komen.

Nu eerst de operatie. Ik zie er tegenop en ik wil dat het gaat gebeuren. Het blijven dubbele gevoelens.
maar ik weet 1 ding. De tumor moet er nu  echt uit, ik ben er klaar mee!!

Feestje

En dan is het bijna zover! De laatste chemo behandeling . Bijna een half jaar ben ik er mee bezig geweest, De eerste keer was even slikken ,ik vond het zo confronterend allemaal .Het kwam hard aan Ik kon er niet meer onderuit, het besef was er ...Ik heb kanker. Ik heb er wel een traantje om gelaten . en nog een paar toen ik de plukken haar in mijn hand had . Het lijkt al weer een hele tijd geleden ,inmiddels ben ik een oude bekende op de polie . Zusters en mede patienten groeten me als vrienden ..En eigenlijk zijn we dat ook op een bepaalde manier. En ik ga ze ook zeker missen ,Ze zijn je vrienden in een moeilijke en kwetsbare tijd. Daardoor voor altijd dierbaar ook al zie je ze niet meer terug. En ik hoop ze ook nooit meer op die plek tegen te komen .Alleen in het gewone leven bij toeval. Ik ga een lekkere taart bakken voor het afscheid want het voelt als een feestje.

Op na hoofdstuk 3,de operatie. Ik zie er best tegenop,maar dat deed ik ook bij de chemo behandelingen. En die vielen reuze mee. Dus wie weet gaat dit ook allemaal van een leien dakje.
Eerst de MRI en een gesprek met de chirurg op 20 mei. En op 3 Juni gaat het dan gebeuren. Gelijk om 9 uur ik ben als  eerste aan de buurt. Dat vind ik wel zo prettig hoef ik niet lang te liggen wachten.
En als alles meezit ben ik in de avond al weer lekker thuis.

 Eerst nog de laatste chemo op woensdag. En dan ben ik zover!