En toch werd ik gisteren wakker met een beetje treurig gevoel. Ik had erg tegen de operatie opgezien en was de spanningen nog niet kwijt. Ook begint het allemaal te zinken nu het einde in zicht is. Daarvoor was ik in behandeling. Nu nadert het "gewone leven"weer. Hoe de draad weer op te pakken, zal het werk me weer makkelijk afgaan of blijf ik last houden van mijn arm. En zal ik gaan daten, en hoe dan ? Allemaal kwam het langs in mijn hoofd , normaal heb ik mijn gedachtengang wat beter onder controle. Ach dacht ik,een mindere dag is vrij normaal.
Maar vanochtend was niet veel beter. Gelijk maar afgesproken met een lotgenoot tevens moeder van een vriend van David. Dat was erg prettig we hebben heerlijk gepraat over van alles en nog wat ..
Het treurige gevoel bleef echter en de tranen sprongen me in de ogen van de lieve kaartjes bij de post. Dat heb ik wel vaker maar nu bleven ze komen ...
Tijd te erkennen dat ik moet verwerken wat het laatste jaar allemaal gebeurt is. Ik heb het redelijk een plek gegeven maar nog niet verwerkt. Tijd voor actie .....te beginnen met dit bericht, heb ik het voor een deel weer van me afgeschreven! Te volgen door foto's plakken . Bij de vorige heftige periode heeft me dat heel erg goed gedaan. Dat was ongeveer 13 jaar geleden, daarna heb ik geen foto meer ingeplakt .....Dus ik heb genoeg foto's om het te verweken lijkt mij ...
Het helpt gelijk! Ik voel me nu al beter :)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten