Zal ik?

In een houten kistje met een vrolijk vogeltje op de voorkant heb ik mijn ponskaartjes liggen. Je kan het een verzameling noemen. Uiteraard een van Emmen ,plus twee extra omdat ik nogal vergeetachtig ben. Een van Hoogeveen ,want daar is de MRI voor borsten. Een van het UMCG want die regelt de bestraling en natuurlijk een van het AVL vanwege de second opinion met vervolg.

Ook liggen mijn ringen er in, totdat mijn vingers weer de normale dikte hebben. Of totdat ik er aan toe ben dat ze niet dunner worden. 

Sinds kort ligt er ook kleingeld in. alles wat ik tegen kom op de grond in de wasmachine of in broekzakken gaat in het kistje. Ik spaar namelijk. Ik spaar voor een "misschien" tattoo.

 Eigenlijk wil ik geen tattoo. Maar er staan al 5 tatoo stipjes op mijn huid. Dan kun je er misschien net zo goed maar een mooie tatoo van maken. En een sakura bloemetje vind ik mooi en het heeft nogal een symbolishe waarde. 

uiteraard omdat het kersenbloesem is en omdat ik bloemist ben. Maar zeker ook door wat het allemaal in Japan en China betekent. Wat begon als enkel een gedachte wordt steeds meer een uitvoerbaar idee. Elk stipje een bloemetje of bloemblaadje 

De beslissing is nog niet genomen. Maar dat hoeft ook niet want zoveel geld ligt er nog niet in het kistje.

    

En toen was ik klaar

Het was al een tijdje geleden dat ik een roodborstje zag in "mijn" boompje. Waarschijnlijk was mijn vriendje vertrokken naar het noorden. Maar vanochtend toen ik voor de laatste keer naar de bestraling fietste ..vloog er een roodborstje vlak voor mij over de het fietspad.
Natuurlijk was hij er weer, zoals ook de kaartjes doorgingen en de berichtjes belletjes en andere steun. En wat een mooi teken zo op de laatste dag van de behandeling.

De eerste dag lijkt zover weg en tegelijk alsof het gisteren is geweest. Wat was ik gespannen en bang. Bang voor het ziek worden, bang dat ik zou veranderen, bang voor de onzekere toekomst. Achteraf valt alles mee. Ook nu is dat het geval. Je bent het bangst voor wat zou kunnen gebeuren niet het gebeuren zelf. Natuurlijk was het zwaar soms en voelde het als een achtbaan,maar toch overheerst bij mij het gevoel dat het meeviel.

Nu ben ik klaar! het gewone leven kam weer beginnen. Eerst nog een weekje vakantie en dan een eerste gesprek over re-integreren in het werk en een afspraak voor herstel en balans. En weer voel ik een angst ..Er wordt niet meer op me gelet ,niet gescand ed. Ik moet leren te vertrouwen op mijn lichaam en mezelf. Wachten tot een enigszins zekere uitslag van de eerste controle. Maar ook dat zal denk ik,hoop ik weer meevallen.

En dan is het ook zomaar weer herfst en keert mijn gevederde vriendje vast weer terug, voor mij of de havermout...of beide :)

Bedankt voor alle lieve kaartjes, berichtjes, apjes en alle andere steun.

Het maakt het verschil!!