En toen was ik klaar

Het was al een tijdje geleden dat ik een roodborstje zag in "mijn" boompje. Waarschijnlijk was mijn vriendje vertrokken naar het noorden. Maar vanochtend toen ik voor de laatste keer naar de bestraling fietste ..vloog er een roodborstje vlak voor mij over de het fietspad.
Natuurlijk was hij er weer, zoals ook de kaartjes doorgingen en de berichtjes belletjes en andere steun. En wat een mooi teken zo op de laatste dag van de behandeling.

De eerste dag lijkt zover weg en tegelijk alsof het gisteren is geweest. Wat was ik gespannen en bang. Bang voor het ziek worden, bang dat ik zou veranderen, bang voor de onzekere toekomst. Achteraf valt alles mee. Ook nu is dat het geval. Je bent het bangst voor wat zou kunnen gebeuren niet het gebeuren zelf. Natuurlijk was het zwaar soms en voelde het als een achtbaan,maar toch overheerst bij mij het gevoel dat het meeviel.

Nu ben ik klaar! het gewone leven kam weer beginnen. Eerst nog een weekje vakantie en dan een eerste gesprek over re-integreren in het werk en een afspraak voor herstel en balans. En weer voel ik een angst ..Er wordt niet meer op me gelet ,niet gescand ed. Ik moet leren te vertrouwen op mijn lichaam en mezelf. Wachten tot een enigszins zekere uitslag van de eerste controle. Maar ook dat zal denk ik,hoop ik weer meevallen.

En dan is het ook zomaar weer herfst en keert mijn gevederde vriendje vast weer terug, voor mij of de havermout...of beide :)

Bedankt voor alle lieve kaartjes, berichtjes, apjes en alle andere steun.

Het maakt het verschil!!