Tandarts

Ik ken nog precies de weg die ik fietste als kind/puber naar de tandarts. Hij was veel te kort! Ik weet nog hoe het huis er uit zag.Naast de oprit 3 of 4 losse fietsrekjes. Binnen was het altijd druk in de wachtkamer. Er werd niet op afspraak gewerkt maar er was een inloop spreekuur. Slechts een deur verder was de behandelkamer  en die was niet geluidsdicht!. De tandarts deed de kleine ingrepen gelijk ,niet denkend aan de wachtenden die het tijd en zenuwen koste. Vreselijk vond ik het en het duurde lang en te kort tegelijkertijd.
Erg vriendelijk was hij ook niet. waardoor ik  helemaal als een plank in de stoel lag.
Ja dan moet je maar ontspannen zei hij dan doet het ook niet zo zeer, Verdoving had hij nog nooit van gehoord.
Je begrijpt het al.... ik ben bang voor de tandarts!

Eergisteren brak er een stuk van mijn kies. En ik moest al een tijdje een afspraak maken,maar dat bleef erbij. Nu kon ik er niet meer onderuit. Vandaag al kon ik terecht.
Ik was er niet gerust op, de chemo heeft behoorlijk impact gehad op mijn mondflora. Een droge mond, snel wondjes en aften, vieze smaak en alles was gevoelig. Daardoor heb ik behoorlijk wat mondwater gebruikt. Dat kan niet goed geweest zijn dacht ik, tot overmaat van ramp hoorde ik dat als je injecties of pillen tegen botontkalking krijgt(wat in de planning zit) je niet zomaar van alles met je kaak/gebit kan doen. dus zenuwachtig!!

Maar na chemo, een operatie en bestraling en de hele mikmak er omheen wat stelt dan een tandarts bezoekje voor. Ik ga  gewoon letten op mijn ademhaling, Zen!
Ik werd binnen geroepen door een nieuwe jonge! tandarts en een vertrouwde iets minder jonge assistente  ( ze grapte dat ze er al langer werkte dan dat hij oud was )
En ja....dan moet je het weer vertellen en dan ben je toch wel heel gespannen....en dan komen toch weer die tranen.....
De jonge tandarts probeerde mij gerust te stellen. De assistente lukte het.
Vakkundig werd er gekeken en de schade bij de rest viel reuze mee.
De kies moet gekroond worden ...maar dat zat er al aan te komen en was geen verrassing.

Opgelucht ging ik weer na huis. De behandeling volgt later. Het zette me wel aan het denken. De conclusie is, dat ik echt een schijterd ben,en waarschijnlijk blijf, bij de tandarts. En dat ik het allemaal nog niet helemaal heb verwerkt. Ik wil te snel.