Broers

De laatste weken dwaalt er een foto in mijn hoofd. Er staan twee peuters op. De jongste heeft een te grote korte broek aan en kijkt wat terughoudend in de camera. De oudste heeft een schouder om hem heen geslagen en glimlacht dapper.
Het zijn mijn vader en zijn oudere broer.

Terwijl ik blij en opgetogen aan het herstel begon, sloeg de ziekte hard toe bij mijn oom.
Het zette me weer met beide benen op de grond. Het is een kwaadaardige ziekte die je zo machteloos doet voelen.
Naast de foto dwarrelen er ook beelden rond van de logeerpartijtjes in mijn jeugd.
De hoge schoorsteen, de grote moestuin, het witte hek langs de weg, de hoge stapel pallets achter de schuur, de smalle steile trap met een bord met speldjes op de muur. Fijne herinneringen die ik koester.

Gisteravond heeft mijn oom helaas dit leven moeten verlaten. En ik zie het (wellicht in een kinderlijke manier) zo voor mij, dat mijn vader hem glimlachend staat op te wachten en een arm om hem heen slaat.
Fijn dat je er bent