Bomen

De zon schijnt en het is prachtig van kleur buiten. De beuken lijken wel van goud. Het bos lonkt en ik was al een tijdje niet meer alleen wezen wandelen. En al was ik wat moe Ik trok er toch op uit. want met wat voor stemming ik ook het bos in ga ik kom er altijd met een serene rust weer uit. de blaadjes knisperden onder mijn voeten en dwarrelden om mijn hoofd. Het rook heerlijk grondig en ietwat bedompt en schimmelig. Vaag rook je ook nog vers hout

Er zijn namelijk nogal wat bomen gekapt de laatste tijd. Het gezang van de vogels werd overstemd door kettingzagen, versplinterend hout en doffe dreunen. En als het mooi weer was dronken de houthakkers koffie op de gevelde boomstammen, de kettingzagen in de buurt voor het volgende slachtoffer. Elke boom doet een beetje zeer. Toen ik hier net woonde moeten er mannetjes of vrouwtjes geweest zijn met blikjes oranje verf. Die als tante Til (familie knots) met een verfkwast in de hand,  een kloddertje oranje hier en een kloddertje oranje daar zingend, rondliepen. Angstvallig hield ik "mijn" boompje in de gaten om de oranje stip onmiddellijk te veranderen in bruin, gelukkig bleef hij gespaard.

Heel veel bomen echter werden, onder het mom van achterstallig onderhoud, voorzien van oranje stippen op elke windrichting van de stam. Zodat de houthakker van welke kant hij ook komt hem niet kan  missen. Alle bomen die maar enigszins ziek, beschadigd of niet fit waren werden gemarkeerd. Zonder pardon. Om later onherroepelijk omgehakt te worden.

Ben blij dat ik geen boom ben

Zon

Ik was wat down de laatste dagen. Misschien door de vele regen en weinig zon. Misschien door het gedoe met mijn kroon ...heb veel in de tandarts stoel gelegen en zaterdag liet mijn noodkroon los.Vanochtend is hij er weer op geplakt. Misschien omdat je gewoon niet zo lekker in je vel zit. Misschien omdat ik de rust mis die ik tijdens de behandeling had. Je zit zo snel weer in de snelwegmodus en dat wil ik niet, de landelijke weggetjes zijn zo veel prettiger. Misschien omdat ik nog steeds niet mijn volle energie terug heb. En misschien weet ik gewoon niet waarom. Maar fijn is het niet.

Door het gedoe met de kroon en wellicht het gepieker was ik helemaal vergeten om naar de cursus mindfulness te gaan. Maar ik werd gelukkig op gebeld door een mede-cursist en ze bleven wachten tot ik er was! 

Snel en haastig vertrok ik op de fiets, weinig mindfulness bedacht ik me. Ik probeerde om toch van het ritje door het bos te genieten en niet als een dolle te racen. Dat was niet moeilijk! De zon brak door in het nog natte bos en het was sprookjesachtig wonderschoon.

Toch wat gehaast kwam ik aan en na een korte uitpuf periode begonnen we aan de mindfull sessie

Ik kwam er wat slecht in en mijn gedachten sprongen alle kanten op. Maar op een gegeven moment kwam er toch rust. 

Aan het einde voelde ik mij weer heerlijk rustig en ook niet meer zo beklemmend. Het helpt echt 

Het is als een zonnig kadootje voor jezelf

Broers

De laatste weken dwaalt er een foto in mijn hoofd. Er staan twee peuters op. De jongste heeft een te grote korte broek aan en kijkt wat terughoudend in de camera. De oudste heeft een schouder om hem heen geslagen en glimlacht dapper.
Het zijn mijn vader en zijn oudere broer.

Terwijl ik blij en opgetogen aan het herstel begon, sloeg de ziekte hard toe bij mijn oom.
Het zette me weer met beide benen op de grond. Het is een kwaadaardige ziekte die je zo machteloos doet voelen.
Naast de foto dwarrelen er ook beelden rond van de logeerpartijtjes in mijn jeugd.
De hoge schoorsteen, de grote moestuin, het witte hek langs de weg, de hoge stapel pallets achter de schuur, de smalle steile trap met een bord met speldjes op de muur. Fijne herinneringen die ik koester.

Gisteravond heeft mijn oom helaas dit leven moeten verlaten. En ik zie het (wellicht in een kinderlijke manier) zo voor mij, dat mijn vader hem glimlachend staat op te wachten en een arm om hem heen slaat.
Fijn dat je er bent

Tandarts

Ik ken nog precies de weg die ik fietste als kind/puber naar de tandarts. Hij was veel te kort! Ik weet nog hoe het huis er uit zag.Naast de oprit 3 of 4 losse fietsrekjes. Binnen was het altijd druk in de wachtkamer. Er werd niet op afspraak gewerkt maar er was een inloop spreekuur. Slechts een deur verder was de behandelkamer  en die was niet geluidsdicht!. De tandarts deed de kleine ingrepen gelijk ,niet denkend aan de wachtenden die het tijd en zenuwen koste. Vreselijk vond ik het en het duurde lang en te kort tegelijkertijd.
Erg vriendelijk was hij ook niet. waardoor ik  helemaal als een plank in de stoel lag.
Ja dan moet je maar ontspannen zei hij dan doet het ook niet zo zeer, Verdoving had hij nog nooit van gehoord.
Je begrijpt het al.... ik ben bang voor de tandarts!

Eergisteren brak er een stuk van mijn kies. En ik moest al een tijdje een afspraak maken,maar dat bleef erbij. Nu kon ik er niet meer onderuit. Vandaag al kon ik terecht.
Ik was er niet gerust op, de chemo heeft behoorlijk impact gehad op mijn mondflora. Een droge mond, snel wondjes en aften, vieze smaak en alles was gevoelig. Daardoor heb ik behoorlijk wat mondwater gebruikt. Dat kan niet goed geweest zijn dacht ik, tot overmaat van ramp hoorde ik dat als je injecties of pillen tegen botontkalking krijgt(wat in de planning zit) je niet zomaar van alles met je kaak/gebit kan doen. dus zenuwachtig!!

Maar na chemo, een operatie en bestraling en de hele mikmak er omheen wat stelt dan een tandarts bezoekje voor. Ik ga  gewoon letten op mijn ademhaling, Zen!
Ik werd binnen geroepen door een nieuwe jonge! tandarts en een vertrouwde iets minder jonge assistente  ( ze grapte dat ze er al langer werkte dan dat hij oud was )
En ja....dan moet je het weer vertellen en dan ben je toch wel heel gespannen....en dan komen toch weer die tranen.....
De jonge tandarts probeerde mij gerust te stellen. De assistente lukte het.
Vakkundig werd er gekeken en de schade bij de rest viel reuze mee.
De kies moet gekroond worden ...maar dat zat er al aan te komen en was geen verrassing.

Opgelucht ging ik weer na huis. De behandeling volgt later. Het zette me wel aan het denken. De conclusie is, dat ik echt een schijterd ben,en waarschijnlijk blijf, bij de tandarts. En dat ik het allemaal nog niet helemaal heb verwerkt. Ik wil te snel.

Schrijven

Op facebook circuleren sinds het overlijden van Joost zwagerman vele gedichtjes van hem.
Ik ken hem meer als gast bij DWDD om te praten,met hartstocht, over kunst. Altijd leuk om naar te luisteren ook al was het kunstwerk niet je smaak. Ik was best aangedaan door het nieuws over zijn overlijden.Waarom zou je uit het leven stappen? Natuurlijk is die vraag voor mij nu zo anders dan een jaar geleden. Het is nog onbegrijpelijker als je zoveel levenswil,-kracht,-lust en verlangen tegen komt. En je ziet en weet dat dat soms niet genoeg is. De verslagenheid is dan haast voelbaar.

En terwijl ik dit schrijf bedenk ik mij dat depressiviteit ook een levensbedreigende ziekte is. En hoor ik in gesprekken over hem, door dierbaren, ook die levenslust,-kracht,-wil en verlangen. Maar het was niet genoeg. En ook nu is de verslagenheid voelbaar.

Hoewel ik niets van hem gelezen heb. inspireert het mij toch om weer te gaan schrijven.De inspiratie was een beetje weg de laatste tijd. Ik wist ook niet zo goed wat te schrijven. De behandeling zit er op, het gewone leven vangt weer aan.
Maar ik heb best nog wat verhalen te vertellen, en die komen vanzelf weer opborrelen en dan schrijf ik ze op. En hopelijk vinden jullie ze dan leuk om te lezen.

Zal ik?

In een houten kistje met een vrolijk vogeltje op de voorkant heb ik mijn ponskaartjes liggen. Je kan het een verzameling noemen. Uiteraard een van Emmen ,plus twee extra omdat ik nogal vergeetachtig ben. Een van Hoogeveen ,want daar is de MRI voor borsten. Een van het UMCG want die regelt de bestraling en natuurlijk een van het AVL vanwege de second opinion met vervolg.

Ook liggen mijn ringen er in, totdat mijn vingers weer de normale dikte hebben. Of totdat ik er aan toe ben dat ze niet dunner worden. 

Sinds kort ligt er ook kleingeld in. alles wat ik tegen kom op de grond in de wasmachine of in broekzakken gaat in het kistje. Ik spaar namelijk. Ik spaar voor een "misschien" tattoo.

 Eigenlijk wil ik geen tattoo. Maar er staan al 5 tatoo stipjes op mijn huid. Dan kun je er misschien net zo goed maar een mooie tatoo van maken. En een sakura bloemetje vind ik mooi en het heeft nogal een symbolishe waarde. 

uiteraard omdat het kersenbloesem is en omdat ik bloemist ben. Maar zeker ook door wat het allemaal in Japan en China betekent. Wat begon als enkel een gedachte wordt steeds meer een uitvoerbaar idee. Elk stipje een bloemetje of bloemblaadje 

De beslissing is nog niet genomen. Maar dat hoeft ook niet want zoveel geld ligt er nog niet in het kistje.

    

En toen was ik klaar

Het was al een tijdje geleden dat ik een roodborstje zag in "mijn" boompje. Waarschijnlijk was mijn vriendje vertrokken naar het noorden. Maar vanochtend toen ik voor de laatste keer naar de bestraling fietste ..vloog er een roodborstje vlak voor mij over de het fietspad.
Natuurlijk was hij er weer, zoals ook de kaartjes doorgingen en de berichtjes belletjes en andere steun. En wat een mooi teken zo op de laatste dag van de behandeling.

De eerste dag lijkt zover weg en tegelijk alsof het gisteren is geweest. Wat was ik gespannen en bang. Bang voor het ziek worden, bang dat ik zou veranderen, bang voor de onzekere toekomst. Achteraf valt alles mee. Ook nu is dat het geval. Je bent het bangst voor wat zou kunnen gebeuren niet het gebeuren zelf. Natuurlijk was het zwaar soms en voelde het als een achtbaan,maar toch overheerst bij mij het gevoel dat het meeviel.

Nu ben ik klaar! het gewone leven kam weer beginnen. Eerst nog een weekje vakantie en dan een eerste gesprek over re-integreren in het werk en een afspraak voor herstel en balans. En weer voel ik een angst ..Er wordt niet meer op me gelet ,niet gescand ed. Ik moet leren te vertrouwen op mijn lichaam en mezelf. Wachten tot een enigszins zekere uitslag van de eerste controle. Maar ook dat zal denk ik,hoop ik weer meevallen.

En dan is het ook zomaar weer herfst en keert mijn gevederde vriendje vast weer terug, voor mij of de havermout...of beide :)

Bedankt voor alle lieve kaartjes, berichtjes, apjes en alle andere steun.

Het maakt het verschil!!