Bomen

De zon schijnt en het is prachtig van kleur buiten. De beuken lijken wel van goud. Het bos lonkt en ik was al een tijdje niet meer alleen wezen wandelen. En al was ik wat moe Ik trok er toch op uit. want met wat voor stemming ik ook het bos in ga ik kom er altijd met een serene rust weer uit. de blaadjes knisperden onder mijn voeten en dwarrelden om mijn hoofd. Het rook heerlijk grondig en ietwat bedompt en schimmelig. Vaag rook je ook nog vers hout

Er zijn namelijk nogal wat bomen gekapt de laatste tijd. Het gezang van de vogels werd overstemd door kettingzagen, versplinterend hout en doffe dreunen. En als het mooi weer was dronken de houthakkers koffie op de gevelde boomstammen, de kettingzagen in de buurt voor het volgende slachtoffer. Elke boom doet een beetje zeer. Toen ik hier net woonde moeten er mannetjes of vrouwtjes geweest zijn met blikjes oranje verf. Die als tante Til (familie knots) met een verfkwast in de hand,  een kloddertje oranje hier en een kloddertje oranje daar zingend, rondliepen. Angstvallig hield ik "mijn" boompje in de gaten om de oranje stip onmiddellijk te veranderen in bruin, gelukkig bleef hij gespaard.

Heel veel bomen echter werden, onder het mom van achterstallig onderhoud, voorzien van oranje stippen op elke windrichting van de stam. Zodat de houthakker van welke kant hij ook komt hem niet kan  missen. Alle bomen die maar enigszins ziek, beschadigd of niet fit waren werden gemarkeerd. Zonder pardon. Om later onherroepelijk omgehakt te worden.

Ben blij dat ik geen boom ben

Zon

Ik was wat down de laatste dagen. Misschien door de vele regen en weinig zon. Misschien door het gedoe met mijn kroon ...heb veel in de tandarts stoel gelegen en zaterdag liet mijn noodkroon los.Vanochtend is hij er weer op geplakt. Misschien omdat je gewoon niet zo lekker in je vel zit. Misschien omdat ik de rust mis die ik tijdens de behandeling had. Je zit zo snel weer in de snelwegmodus en dat wil ik niet, de landelijke weggetjes zijn zo veel prettiger. Misschien omdat ik nog steeds niet mijn volle energie terug heb. En misschien weet ik gewoon niet waarom. Maar fijn is het niet.

Door het gedoe met de kroon en wellicht het gepieker was ik helemaal vergeten om naar de cursus mindfulness te gaan. Maar ik werd gelukkig op gebeld door een mede-cursist en ze bleven wachten tot ik er was! 

Snel en haastig vertrok ik op de fiets, weinig mindfulness bedacht ik me. Ik probeerde om toch van het ritje door het bos te genieten en niet als een dolle te racen. Dat was niet moeilijk! De zon brak door in het nog natte bos en het was sprookjesachtig wonderschoon.

Toch wat gehaast kwam ik aan en na een korte uitpuf periode begonnen we aan de mindfull sessie

Ik kwam er wat slecht in en mijn gedachten sprongen alle kanten op. Maar op een gegeven moment kwam er toch rust. 

Aan het einde voelde ik mij weer heerlijk rustig en ook niet meer zo beklemmend. Het helpt echt 

Het is als een zonnig kadootje voor jezelf

Broers

De laatste weken dwaalt er een foto in mijn hoofd. Er staan twee peuters op. De jongste heeft een te grote korte broek aan en kijkt wat terughoudend in de camera. De oudste heeft een schouder om hem heen geslagen en glimlacht dapper.
Het zijn mijn vader en zijn oudere broer.

Terwijl ik blij en opgetogen aan het herstel begon, sloeg de ziekte hard toe bij mijn oom.
Het zette me weer met beide benen op de grond. Het is een kwaadaardige ziekte die je zo machteloos doet voelen.
Naast de foto dwarrelen er ook beelden rond van de logeerpartijtjes in mijn jeugd.
De hoge schoorsteen, de grote moestuin, het witte hek langs de weg, de hoge stapel pallets achter de schuur, de smalle steile trap met een bord met speldjes op de muur. Fijne herinneringen die ik koester.

Gisteravond heeft mijn oom helaas dit leven moeten verlaten. En ik zie het (wellicht in een kinderlijke manier) zo voor mij, dat mijn vader hem glimlachend staat op te wachten en een arm om hem heen slaat.
Fijn dat je er bent

Tandarts

Ik ken nog precies de weg die ik fietste als kind/puber naar de tandarts. Hij was veel te kort! Ik weet nog hoe het huis er uit zag.Naast de oprit 3 of 4 losse fietsrekjes. Binnen was het altijd druk in de wachtkamer. Er werd niet op afspraak gewerkt maar er was een inloop spreekuur. Slechts een deur verder was de behandelkamer  en die was niet geluidsdicht!. De tandarts deed de kleine ingrepen gelijk ,niet denkend aan de wachtenden die het tijd en zenuwen koste. Vreselijk vond ik het en het duurde lang en te kort tegelijkertijd.
Erg vriendelijk was hij ook niet. waardoor ik  helemaal als een plank in de stoel lag.
Ja dan moet je maar ontspannen zei hij dan doet het ook niet zo zeer, Verdoving had hij nog nooit van gehoord.
Je begrijpt het al.... ik ben bang voor de tandarts!

Eergisteren brak er een stuk van mijn kies. En ik moest al een tijdje een afspraak maken,maar dat bleef erbij. Nu kon ik er niet meer onderuit. Vandaag al kon ik terecht.
Ik was er niet gerust op, de chemo heeft behoorlijk impact gehad op mijn mondflora. Een droge mond, snel wondjes en aften, vieze smaak en alles was gevoelig. Daardoor heb ik behoorlijk wat mondwater gebruikt. Dat kan niet goed geweest zijn dacht ik, tot overmaat van ramp hoorde ik dat als je injecties of pillen tegen botontkalking krijgt(wat in de planning zit) je niet zomaar van alles met je kaak/gebit kan doen. dus zenuwachtig!!

Maar na chemo, een operatie en bestraling en de hele mikmak er omheen wat stelt dan een tandarts bezoekje voor. Ik ga  gewoon letten op mijn ademhaling, Zen!
Ik werd binnen geroepen door een nieuwe jonge! tandarts en een vertrouwde iets minder jonge assistente  ( ze grapte dat ze er al langer werkte dan dat hij oud was )
En ja....dan moet je het weer vertellen en dan ben je toch wel heel gespannen....en dan komen toch weer die tranen.....
De jonge tandarts probeerde mij gerust te stellen. De assistente lukte het.
Vakkundig werd er gekeken en de schade bij de rest viel reuze mee.
De kies moet gekroond worden ...maar dat zat er al aan te komen en was geen verrassing.

Opgelucht ging ik weer na huis. De behandeling volgt later. Het zette me wel aan het denken. De conclusie is, dat ik echt een schijterd ben,en waarschijnlijk blijf, bij de tandarts. En dat ik het allemaal nog niet helemaal heb verwerkt. Ik wil te snel.

Schrijven

Op facebook circuleren sinds het overlijden van Joost zwagerman vele gedichtjes van hem.
Ik ken hem meer als gast bij DWDD om te praten,met hartstocht, over kunst. Altijd leuk om naar te luisteren ook al was het kunstwerk niet je smaak. Ik was best aangedaan door het nieuws over zijn overlijden.Waarom zou je uit het leven stappen? Natuurlijk is die vraag voor mij nu zo anders dan een jaar geleden. Het is nog onbegrijpelijker als je zoveel levenswil,-kracht,-lust en verlangen tegen komt. En je ziet en weet dat dat soms niet genoeg is. De verslagenheid is dan haast voelbaar.

En terwijl ik dit schrijf bedenk ik mij dat depressiviteit ook een levensbedreigende ziekte is. En hoor ik in gesprekken over hem, door dierbaren, ook die levenslust,-kracht,-wil en verlangen. Maar het was niet genoeg. En ook nu is de verslagenheid voelbaar.

Hoewel ik niets van hem gelezen heb. inspireert het mij toch om weer te gaan schrijven.De inspiratie was een beetje weg de laatste tijd. Ik wist ook niet zo goed wat te schrijven. De behandeling zit er op, het gewone leven vangt weer aan.
Maar ik heb best nog wat verhalen te vertellen, en die komen vanzelf weer opborrelen en dan schrijf ik ze op. En hopelijk vinden jullie ze dan leuk om te lezen.

Zal ik?

In een houten kistje met een vrolijk vogeltje op de voorkant heb ik mijn ponskaartjes liggen. Je kan het een verzameling noemen. Uiteraard een van Emmen ,plus twee extra omdat ik nogal vergeetachtig ben. Een van Hoogeveen ,want daar is de MRI voor borsten. Een van het UMCG want die regelt de bestraling en natuurlijk een van het AVL vanwege de second opinion met vervolg.

Ook liggen mijn ringen er in, totdat mijn vingers weer de normale dikte hebben. Of totdat ik er aan toe ben dat ze niet dunner worden. 

Sinds kort ligt er ook kleingeld in. alles wat ik tegen kom op de grond in de wasmachine of in broekzakken gaat in het kistje. Ik spaar namelijk. Ik spaar voor een "misschien" tattoo.

 Eigenlijk wil ik geen tattoo. Maar er staan al 5 tatoo stipjes op mijn huid. Dan kun je er misschien net zo goed maar een mooie tatoo van maken. En een sakura bloemetje vind ik mooi en het heeft nogal een symbolishe waarde. 

uiteraard omdat het kersenbloesem is en omdat ik bloemist ben. Maar zeker ook door wat het allemaal in Japan en China betekent. Wat begon als enkel een gedachte wordt steeds meer een uitvoerbaar idee. Elk stipje een bloemetje of bloemblaadje 

De beslissing is nog niet genomen. Maar dat hoeft ook niet want zoveel geld ligt er nog niet in het kistje.

    

En toen was ik klaar

Het was al een tijdje geleden dat ik een roodborstje zag in "mijn" boompje. Waarschijnlijk was mijn vriendje vertrokken naar het noorden. Maar vanochtend toen ik voor de laatste keer naar de bestraling fietste ..vloog er een roodborstje vlak voor mij over de het fietspad.
Natuurlijk was hij er weer, zoals ook de kaartjes doorgingen en de berichtjes belletjes en andere steun. En wat een mooi teken zo op de laatste dag van de behandeling.

De eerste dag lijkt zover weg en tegelijk alsof het gisteren is geweest. Wat was ik gespannen en bang. Bang voor het ziek worden, bang dat ik zou veranderen, bang voor de onzekere toekomst. Achteraf valt alles mee. Ook nu is dat het geval. Je bent het bangst voor wat zou kunnen gebeuren niet het gebeuren zelf. Natuurlijk was het zwaar soms en voelde het als een achtbaan,maar toch overheerst bij mij het gevoel dat het meeviel.

Nu ben ik klaar! het gewone leven kam weer beginnen. Eerst nog een weekje vakantie en dan een eerste gesprek over re-integreren in het werk en een afspraak voor herstel en balans. En weer voel ik een angst ..Er wordt niet meer op me gelet ,niet gescand ed. Ik moet leren te vertrouwen op mijn lichaam en mezelf. Wachten tot een enigszins zekere uitslag van de eerste controle. Maar ook dat zal denk ik,hoop ik weer meevallen.

En dan is het ook zomaar weer herfst en keert mijn gevederde vriendje vast weer terug, voor mij of de havermout...of beide :)

Bedankt voor alle lieve kaartjes, berichtjes, apjes en alle andere steun.

Het maakt het verschil!!

geknipt

Vandaag ben ik naar de kapper geweest.
vanaf ,uitgegroeid model want het is toch zonde om nu naar de kapper te gaan want misschien valt het uit.... tot, rare vlassige plukjes boven mijn oren en in de nek dat moet er echt af maar de rest is nog niet zo ver.., ben ik niet naar de kapper geweest.
Daar tussen in liggen een hoop emoties. Hoop dat de coldcap werkt . Vrees misschien toch niet als de eerste haren uitvallen . Verdriet als het hele plukken in je hand worden. Heftig als het er af geschoren word. Blijdschap als de haren weer tevoorschijn komen. Opgetogen als de eerste haren superblond zijn. Teleurstelling als het toch grijs lijkt te worden. Berusting want wat maakt het uit, het is terug

Maar nu dan voor het eerst geknipt! Door een oude bekende. Wij gaan ver terug, zij was stagaire en ik een jaar of 20. Zij vroeg mij als model voor het examen. Sindsdien was ze mijn vaste kapster totdat ik naar Bargeres verhuisde . In het begin ging ik nog wel naar haar toe, maar op een gegeven moment hield dat op. Het weerzien was hartelijk. Ze wist van de situatie want mijn moeder is nog steeds vaste klant bij haar. We hebben even bijgekletst onder het knippen .Het duurde te kort om helemaal weer op de hoogte te zijn. Bij het afscheid trok ik de portemonnee en vroeg wat het koste. Niks zei ze ,dat was zo kort en weinig ik wil er niks voor hebben.
Helemaal blij ging ik weer goed geknipt naar huis.
Wat kan zoiets gewoons als naar de kapper gaan en een lief gebaar je toch raken !



 

Als een rots

Het is nu ongeveer een jaar geleden dat ik besloot alleen verder te gaan. en ondanks dat het een goede beslissing was , had ik het er best zwaar mee. Mijn hoofd was vol met gedachten over hoe het zou gaan en of het wel een goede beslissing was en dat soort dingen. Kortom ze gingen met me op de loop. Omdat te stoppen kwam ik bij meditatie terecht en mindfulness. En ik moet zeggen ik vind het een fijne manier van leven. Zeker als ook nog kanker op je pad komt. De lol is, je doet het nooit verkeerd ook al ben je een beginner zoals ik. De meditaties zijn eigenlijk alleen maar mijn ademhaling tellen, veel verder ben ik nog niet.

Sinds een paar maand ben ik ook begonnen met yoga. Deze lessen worden aangeboden door Sigrids Garden, wat een inloophuis is voor kanker patienten en hun dierbaren. Daardoor is het een zachte meer meditatieve vorm van Yoga. veel ademhalingstechnieken en oefeningen om te ontspannen. Heerlijk !! 

Dat het helpt merkte ik bij de bestraling. De eerste keer duurde het nog al een tijdje voordat ik "uitgelijnd" was. Het ligt al niet echt comfortabel en dan word er ook nog aan je geduwd en getrokken (op een zachte manier gelukkig). Het is noodzakelijk dat je echt stil ligt zodat de bestraling precies op de juiste plek wordt gegeven. Al met al niet echt prettig. Ik concentreerde me zoveel mogelijk op de ademhaling. Toen het eindelijk klaar was kreeg ik een complimentje. Ik lag als een rots ondanks het geduw en de lengte van de behandeling. 

Inmiddels zijn we alweer 7 bestralingen verder, en geen bijwerkingen tot nu toe. En elke keer lig ik weer als een rots ..Ik denk dat ik me in vervolg gevorderde ga noemen :)

   

kleur aan mijn leven

Van kinds af aan vind ik de  kleuren magisch 

Een nieuwe doos met potloden nog netjes gerangschikt op kleur. De blikken verf in de decorette. Een veld vol krokussjes wit ,lila en paars. Lupines aan de kant van de weg ,wit en donkerpaars en alles wat daar tussen in zit. En natuurlijk de regen boog.

Niet gek dat ik bloemist ben geworden . Een van de leukste karweitjes is de bloemen op kleur te presenteren.

ook nu is mijn leven vol kleur..Mijn borst heeft een rood figuurnaadje,twee zwarte tattoo stipjes gemarkeerd door bruine kruizen.(zodat ik goed gepositioneerd ben voor de bestraling) en een nog net zichtbare blauwe vlek van de poortwachtersprocedure. 

Mijn teen nagels zijn gelakt( in een kleur afhankelijk van mijn stemming ) zodat ze beter bestand zijn tegen de gevolgen van de neuropathie.En als ik dan toch bezig ben dan ook de vingernagels maar. Het is net als verven je wordt er lekker rustig van. Het kan namelijk niet snel

.

Mijn haar is er nog niet helemaal uit wat voor een kleur het wordt. Asblond ...grijs of misschien toch de blonde tint die het had ....spannend. Ik ben allang blij dat al het haar weer terug is.De wenkbrouwen en wimpers groeien verrassend snel terug in, gelukkig, de oorspronkelijke donkere kleur

Mijn huid blijft blank deze zomer ..geen zongebruinde tint. Van de verpleegkundigen op de behandel polie moest ik factor 50 gebruiken ,zelfs in de schaduw. De bestralingszuster was nog strenger. De huid op de bestralingsplek dient bedekt te worden zodra je naar buiten gaat..Er mag helemaal geen zon op komen. Aangezien de plek loopt tot het jukbeen zie ik er deze zomer zeer keurig en kuis uit. 

Bovenste knoopjes dicht, 4 weken lang, te beginnen met morgen ,Best spannend .Daarna mag er wel zon op mits ingesmeerd met factor 50 ,maar ja, dat moest toch al.

Al met al brengt het behoorlijk wat kleur aan mijn leven .Alhoewel ik hoop dat de huid van de bestraling zo wit mogelijk blijft deze 4 weken. 

  

 

  

Waterloo

Sinds een jaar is Bram nu aan het re-enacten. En vanaf het begin stond het mee doen met de slag van Waterloo hoog op zijn verlang lijstje. En ook op die van mij maar dan als toeschouwer natuurlijk. Dit jaar extra groots opgezet omdat het 200 jaar geleden plaats vond. Gelukkig mocht Bam mee, hij verheugde zich er enorm op. En ik ging er vanuit er niet bij te zijn. Het was allemaal zo onzeker, Ik wist niet hoe ik op de chemo's zou reageren. En als alles volgens plan zou lopen werd ik rond die tijd geopereerd. Dus om dan al,kaarten te kopen leek mij niet zo handig. Daar dacht Henk anders over. We kopen ze gewoon en we zien wel was zijn motto.

Na overleg met de oncoloog werd er rekening mee gehouden. Ik kon gewoon heen ,blij! Tja toen besloot ik naar Amsterdam te gaan. Kink in de kabel voor Waterloo. Nou ja ik zag wel( ik leerde inmiddels behoorlijk in het nu te leven).

Maar alles liep zeer voorspoedig, het bloed was steeds goed en 3 week na de laatste chemo werd ik al geopereerd. Volgens de chirurg kon ik waarschijnlijk best heen. Het was natuurlijk een veel kleinere ingreep dan aanvankelijk de bedoeling was. En inderdaad de genezing was lekker vlot. De second opinion in het AVL bleek een zeer goede beslissing!


Dus op naar Waterloo. Het was een fantastische (onverwacht warme) dag! Ik heb genoten van het gezelschap die dag, de perfecte plek op de hoofdtribune en natuurlijk de groots opgezette reconstructie van de slag bij Waterloo. Het was extra leuk doordat Bram mee deed natuurlijk
Een dag met een vlaggetje!  (dank je voor de uitdrukking Gerard)

All rights reserved © Copyright Phil Thomason 2015

kleine update

Vandaag naar Amsterdam voor de uitslagen . Ik was gespannen maar had er ook een goed gevoel over. Maar ja je weet het nooit .
Gelukkig een zeer goede uitslag. De snijvlakken waren schoon. De agressie was gereduceerd tot 1 op de schaal van 1 tot 100.( Dat was het werk van de chemotherapie!) En het zat niet in de kleine haar bloedvaatjes.
Ook de wond zag er rustig en goed uit. Een zonnige uitslag!!
In Amersfoort had Monique taart om het te vieren. mmmmm heerlijk
Na de feestelijke lunch weer terug naar huis. De vermoeidheid sloeg toe en ik heb even heerlijk bijgeslapen.
nog maar 1 hoofdstuk te gaan. Ik ben er bijna :)

wiegelied

Vanmiddag weer richting Amersfoort. Morgen krijg ik de uitslag van de snijvlakken en het weefsel onderzoek. Best spannend. Ik merkte tijdens de Yoga vanmorgen al dat ik mij moeilijk kan ontspannen. Ook de slaap vatten ging gisteren wat moeilijk.
Soms wil je zo graag even in slaap gezongen worden.

Omdat ik je mis papa

xxx https://youtu.be/f90wEPE45gY

bleu monday(en dinsdag)

Het is een week geleden dat ik ben geopereerd. Het gaat erg goed, ik heb weinig pijn, ben niet erg warrig van de anesthesie en de wond geneest best goed. De jongens waren het hele weekend bij mij en we hebben het erg gezellig gehad. alle reden om me blij te voelen.
En toch werd ik gisteren wakker met een beetje treurig gevoel. Ik had erg tegen de operatie opgezien en was de spanningen nog niet kwijt. Ook begint het allemaal te zinken nu het einde in zicht is. Daarvoor was ik in behandeling. Nu nadert het "gewone leven"weer. Hoe de draad weer op te pakken, zal het werk me weer makkelijk afgaan of blijf ik last houden van mijn arm. En zal ik gaan daten, en hoe dan ? Allemaal kwam het langs in mijn hoofd , normaal heb ik mijn gedachtengang wat beter onder controle. Ach dacht ik,een mindere dag is vrij normaal.
Maar vanochtend was niet veel beter. Gelijk maar afgesproken met een lotgenoot tevens moeder van een vriend van David. Dat was erg prettig we hebben heerlijk gepraat over van alles en nog wat ..
Het treurige gevoel bleef echter en de tranen sprongen me in de ogen van de lieve kaartjes bij de post. Dat heb ik wel vaker maar nu bleven ze komen ...

Tijd te erkennen dat ik moet verwerken wat het laatste jaar allemaal gebeurt is. Ik heb het redelijk een plek gegeven maar nog niet verwerkt. Tijd voor actie .....te beginnen met dit bericht, heb ik het voor een deel  weer van me afgeschreven! Te volgen door foto's plakken . Bij de vorige heftige periode heeft me dat heel erg goed gedaan. Dat was ongeveer 13 jaar geleden, daarna heb ik geen foto meer ingeplakt .....Dus ik heb genoeg foto's om het te verweken lijkt mij ...
Het helpt gelijk! Ik voel me nu al beter :)

Blij

Ik hou niet zo erg van hele warme dagen. Maar de avonden die volgen vind ik heerlijk. Dus ik geniet met volle teugen van de zomerse zwoele avondlucht ..Heerlijk

Het lijkt al weer zo lang geleden dat ik de operatie kamer binnen werd gereden. Je voelt je altijd zo klein ..vastgebonden op een smal bedje ..allerlei mensen in OK kleding stellen zich voor. En proberen je gerust te stellen. De anesthesist vertelt je vriendelijk om aan leuke dingen te denken ,daarna een paar tellen een (vind ik) akelig gevoel. en dan....... is het al weer voorbij. Wakker worden is nog even lastig maar als dat eenmaal goed gelukt is mag je weer naar de zaal .

Met het advies vooral mijn arm te blijven bewegen en met een paar gaasjes,wat extra sterke pijnstillers op zak voor het geval dat het wat gaat lekken of dat het wat zeerder gaat doen, mag ik al weer naar huis
En eerlijk gezegd moet ik er ook niet aan denken om nu nog in het ziekenhuis te liggen!

Het trekt nog een beetje het is ook nog wat gezwollen maar voor de rest valt het reuze mee!
Het is eigenlijk best mooi geworden ..met een BH aan zie je er gewoon helemaal niks van, Best prettig

Dus nu lekker genieten van het heerlijke zwoele weer , me laten bedienen door mijn fantastische 3 zonen en de berichtjes apjes kaartjes ed. nog een keer doorlezen. voor het fijne positieve gevoel!

gedragen

Het is 1 juni . morgen vertrek ik naar Amersfoort en woensdag is het zover. Ik ben best zenuwachtig maar blij dat de tumor eruit gaat
Ik zou graag nog even "gedragen"worden door mijn Papa. Alles bekijken en beleven veilig op zijn arm.  Niks kan je gebeuren.  Hij heeft je vast.

In gedachten is hij bij me .

En gedragen wordt ik door de lieve kaartjes en berichtjes van iedereen die in gedachten bij mij zijn woensdag.

gewichtige laarsjes

vlak voordat ik begon met de chemo keuren ,at ik alles waar ik zin in had extra veel. Dat had ik alvast binnen dacht ik.Straks lust ik het niet meer. Ik was totaal niet misselijk en alles smaakte nog prima.
Dus vlot waren er een paar kilo bij. geeft niks werd er gezegd je kunt het hebben.
Ik was nog steeds slank te noemen.
En in het begin (de AC keuren) bleef het daar ook bij. Tijdens de Taxol keuren sloeg echter de dexamethoson toe ..Ik kreeg extra veel zin in eten. en ik deed erg weinig dus de kilos dienden zich in rap tempo aan. Ook zag ik er boller uit , door vocht wat bleef hangen. Al met al was ik toch in de buurt van 10 kilo aangekomen. best veel vind ik.
Na het stoppen,2 weken geleden hoopte ik dat het er weer af zou gaan. Maar ja sneller erbij dan eraf.
De bolle wangen zijn wel wat geslonken.gelukkig
En al is het niet het grootste probleem, en zeggen geregeld mensen, waaronder mijn zoon die net is begonnen met de studie geneeskunde,dat je goed moet eten , dan heb je wat over.toch heb ik graag mijn oude gewicht weer terug.

Ik had hele leuke groene laarsjes gezien in de opruiming vorige week.   Maar durfde ze niet te kopen omdat mijn voeten nog zeer deden .Maar vandaag voelen ze een stuk beter dus op naar de winkel om ze toch maar op te halen.Ik zag daar ook een soort van sportBH hangen met zachte vulling . Dat leek me handig voor na de operatie. Ze waren te verkrijgen in de maten S/M en L/XL..tja normaal kan ik het makkelijk af met S/M . Dus die had ik in  handen , de verkoopster zei echter, nadat ze me even bekeek "nou mevrouw ik zou toch voor de L/Xl gaan. Ik zei nog wat zwakjes dat ik erg was aangekomen en hoopte dat het er binnenkort hopelijk weer af was. Waarop ze begrijpend knikte(zelf flinterdun)maar waarschijnlijk wat anders dacht.
Met maat L/XL liep ik toch wat beteuterd de winkel uit. Ik nam me voor extra te genieten van mijn groene laarsjes, hoewel ze nu nog vooral verjaardagslaarsjes zijn.

Dagje Amsterdam

20 mei werd ik weer verwacht in Amsterdam . Dit keer voor een MRI en een gesprek met de chirurg.

Ik had een fijne taxi met een prima chauffeur en fijne medepassagier. Dank je zus en zwager :)

Ik zag er een beetje tegenop. Ik ben niet dol op een MRI en ik voelde de tumor nog steeds. Waardoor ik niet de indruk had dat het kleiner was geworden. Ik was eerlijk gezegd een beetje bang voor de uitkomst. 

Ik was dus een beetje druk , ben ik altijd als ik wat gespannen ben. gelukkig hoef je nooit lang te wachten in het AVL ik was in een mum van tijd aan de beurt bij de MRI. het ging iets anders dan in Hoogeveen ,om eerlijk te zijn iets prettiger . Ik kreeg een OK broek te leen en mocht mijn blouse aan houden ..wel zo fijn . Ook mocht ik de armen naar voren leggen ipv strak naast het lichaam (ik lig op mijn buik). Eerst oordopjes in en daarna de koptelefoon. 

Helaas is het geluid dan nog steeds harder dan de muziek maar wel een tikkie minder indringend 

Dat viel mee ,ik was zo weer in de wachtruimte waar we lekker hebben geluncht.

Bij de afspraak bij de chirurg moesten we wat langer wachten , ze had het erg druk. De uitkomst van de MRI viel me wat tegen. het was 2 mm geslonken(in totaal 7 mm)... mmmm 12 keer en kuur en zere voeten voor een lousy 2 mm ..mmm . Ik vond het maar magertjes. De chirurg niet.  Het werkte en daar gaat het om, en slechts bij 5 procent verdwijnt het helemaal. Dus niet zo heel erg slecht hoor en zeker niet voor niks 

Het viel dus mee en een klein beetje tegen. Ik had op meer gehoopt maar ben wel blij dat het werkt!

Op naar de operatie!

Ik ben er klaar mee !

Vandaag de allerlaatste chemo gehad ! Ik ben er klaar mee!!
En dat voelt goed en een klein beetje gek.
Ik zal best dingen missen . Het fijne contact met de lotgenoten , het uitwisselen van verhalen en meningen en ervaringen. Er zijn elke keer oude bekenden en nieuwe gezichten . Je praat wat bij en je begint een praatje met het nieuwe gezicht en dat is prettig.
De verpleegkundigen zij altijd goedgemutst en reuze vriendelijk ze leggen je in de watten. En ook dat is best prettig

Ik zal niet het gepiep missen of het zachte geluid van de infuuspompjes. Ik link herinneringen meestal met geluid . Als ik zinken emmers hoor rinkelen ben ik op de boerderij van mijn Opa en oma . Ook herken ik mensen eerder aan hun stem dan aan het gezicht ,
Alle bijwerkingen zie ik ook liever gaan . De droge ogen en mond , De stoelgang die zich als een puber gedraagt en alleen onder controle is door vieze poedertjes opgelost in water( zo meteen neem ik de laatste !!), de vermoeidheid ,het niet gefocust zijn.en op het laatst nog net even de zere voeten van de beginnende neuropathie.

Nu is er even rust voor herstel en hopelijk krijg ik mijn eigen ik weer beetje bij beetje terug. Nou ja wel met een andere kijk op alles , eigenlijk een ik 2.0, mentaal dan.
Fysiek hoop ik zo dicht mogelijk bij het oude model in de buurt te komen.

Nu eerst de operatie. Ik zie er tegenop en ik wil dat het gaat gebeuren. Het blijven dubbele gevoelens.
maar ik weet 1 ding. De tumor moet er nu  echt uit, ik ben er klaar mee!!

Feestje

En dan is het bijna zover! De laatste chemo behandeling . Bijna een half jaar ben ik er mee bezig geweest, De eerste keer was even slikken ,ik vond het zo confronterend allemaal .Het kwam hard aan Ik kon er niet meer onderuit, het besef was er ...Ik heb kanker. Ik heb er wel een traantje om gelaten . en nog een paar toen ik de plukken haar in mijn hand had . Het lijkt al weer een hele tijd geleden ,inmiddels ben ik een oude bekende op de polie . Zusters en mede patienten groeten me als vrienden ..En eigenlijk zijn we dat ook op een bepaalde manier. En ik ga ze ook zeker missen ,Ze zijn je vrienden in een moeilijke en kwetsbare tijd. Daardoor voor altijd dierbaar ook al zie je ze niet meer terug. En ik hoop ze ook nooit meer op die plek tegen te komen .Alleen in het gewone leven bij toeval. Ik ga een lekkere taart bakken voor het afscheid want het voelt als een feestje.

Op na hoofdstuk 3,de operatie. Ik zie er best tegenop,maar dat deed ik ook bij de chemo behandelingen. En die vielen reuze mee. Dus wie weet gaat dit ook allemaal van een leien dakje.
Eerst de MRI en een gesprek met de chirurg op 20 mei. En op 3 Juni gaat het dan gebeuren. Gelijk om 9 uur ik ben als  eerste aan de buurt. Dat vind ik wel zo prettig hoef ik niet lang te liggen wachten.
En als alles meezit ben ik in de avond al weer lekker thuis.

 Eerst nog de laatste chemo op woensdag. En dan ben ik zover!

Koningsdag

Vandaag is het koningsdag. Het is heerlijk hollands lenteweer , Blauwe lucht met witte wolken en een stevige bries. Daardoor wapperen de vlaggen er lustig op los. Dat staat toch ook een stuk leuker dan van die zielige doekjes langs de stok. Ik ben niet koningsgezind maar ik mag graag vlaggen. Helaas nog geen vlag op mijn flat. Het is koningsdag nieuwe stijl. geen flauwekul meer met oudhollandse spelletjes maar een dag met wat meer inhoud. Natuurlijk voorafgaand de Koningsspelen voor een gezondere en meer bewuste levensstijl.

Het heeft wel wat van mijn leven nieuwe stijl. Ik doe wat minder aan flauwekul dingen en vul graag mijn dagen met wat meer inhoud , sommige dingen waar anderen mee bezig zijn lijken zo onbenullig. Dat is natuurlijk helemaal niet zo. En die inhoud is eigenlijk vooral voor mijzelf erg inhoudelijk. Dat komt door het  verschil in levensomstandigheid.En daar ben ik me ook wel van bewust gelukkig.

En natuurlijk leef ik gezonder en ben ik veel bewuster van wat ik eet en doe. 

Ik geniet zo wie zo meer van alles, Ik kijk net naar buiten en zie een prachtige roze blauwe lucht , even van genieten ..................... Ook al betekent dat meestal regen.Dit moment is het mooi!

Mooie afsluiting van een leuke dag . Mijn moeder is ook jarig vandaag en het was reuze gezellig.

Hebben we ook maar mooi weer even van genoten!!

Morgen toch maar even een vlag kopen, Want 11 mei beginnen de examens voor David. Ik hoop dat er op de dag van de uitslag ook een flinke bries staat met een vrolijk wapperende vlag op het balkon.

  

De man met de hamer

Na de kuur van dinsdag voelde ik me goed . Beetje hyper van de pre medicatie op de avond er na ,best prettig om eerlijk te zijn . Eerst manifesteerde zich dat als niet kunnen slapen de nacht erna maar de laatste paar keer als een welkome energiestroom . Was alweer een tijdje gekleden dat ik me zo energiek voelde. De energie bleef deze keer aanhouden .Dat kwam goed uit want het was prachtig weer. Heb de sausemmer gepakt en die lelijke muur op het balkon stralend wit geschilderd. Het doet haast zeer aan je ogen.
vrijdag weer en ochtendje gewerkt en eigenlijk nog steeds fit. Het verbaasde mij want ik had het idee dat de kuren nu echt gingen tellen. Ik wist dat de man met de hamer ergens moest staan maar zolang hij nog niet toesloeg genoot ik van de verrassende maar zeer welkome flow. Natuurlijk wist ik dat ik hier tol voor moest gaan betalen maar het was zo lekker om gewoon even door te gaan ;
Zaterdag sloeg hij toe. Wilde even een stukje fietsen en even naar het centrum . Ben er niet gekomen halverwege had ik het al door ...MOE !!!.
Rest van de dag op de bank gelegen , vandaag ging het wel weer, beetje rustig aan gedaan
Nou ja valt nog mee, en van die dagen heb ik maar mooi weer genoten !

Lente

Het is lente! overal zie je de bomen ontluiken,bloemen bloeien, de vogeltjes fluiten en sjansen en de zon is volop aanwezig . Soms valt er een buitje, alleen maar goed voor al het groeiwerk.soms stormt het wat, alleen maar goed om het dode hout op te ruimen. kortom het bruist van het nieuwe leven overal.

daar wordt je vanzelf vrolijk van. En al heb ik geen tuin meer helaas, ik heb een balkon. Er staan al verschillende potjes met zaaigoed klaar om zodra ze groot genoeg zijn in hun eigen sierpot het balkon op te fleuren.Ook zitten er verschillende potjes met kruiden bij.( niet van de Albert HeIjn die is ter ver weg) zodat ik ook kan oogsten natuurlijk. lijkt het bijna net een echt tuintje. Het ligt op het zuiden dus ik kan er nu al lekker zitten uit de wind in de zon.....dacht ik... verdorie mag ik niet in de directe zon . Kan je vlekken van krijgen , nou ja het is nog maar 5 weekjes!

En natuurlijk is er aan de andere kant, vlak voor het raam, waar mijn tafel staat "mijn boompje"

Hij zit helemaal vol met kleine schattige witte bloempjes waar omheen het gonst van de bijen en hommels. Je blijft er naar kijken

Ik ben blij dat ik met mijn behandeling van winter naar voorjaar naar zomer ga en gelukkig eindigt in de herfst. Want mooi weer en zonneschijn helpt  zo veel om het positief te bekijken , gaat haast vanzelf . De weg lijkt helemaal niet zo lang meer en eigenlijk valt het ook mee. Mijn bloed is ruim binnen de marge, ik ben nog steeds niet misselijk geweest,mijn nagels zijn nog mooi van kleur en mooi egaal en glad, mijn vingers tintelen een heel klein beetje maar, doen zeker niet zeer.gelukkig maar want dan moet je stoppen voordat de taxol neuropathie veroorzaakt. En ik heb nog steeds een beetje wenkbrauwen en wimpers.

 Ok ik ben erg moe , de kuren gaan nu echt tellen...maar het zijn er nog maar 5.

Als lente kadootje ,tenminste zo zie ik het, begint mijn haar weer te groeien! Alsof het mee wil doen met de wedstrijd wie groeit het hardst ( ik hoop mijn haar :)

Misschien verdwijnt het weer voor even ,maar dan weet ik wel zeker dat het weer terug komt!

Vrolijk pasen

En dan is het zomaar pasen. Een half jaar geleden kreeg mijn leven een totaal andere wending. Het was herfst en de winter moest nog komen. Het voorjaar leek ver weg zowel letterlijk als figuurlijk.
Maar nu schijnt de zon de vogeltjes fluiten er lustig op los, de narcissen bloeien en de dagen beginnen nu echt te lengen. Je ruikt proeft en hoort de lente ,heerlijk
Morgen eitjes schilderen verstoppen en weer op zoeken ,gewoon genieten en ze hebben zon belooft
Als het even meezit wordt het een heerlijk paasweekend.

Via deze weg wil ik iedereen een vrolijk en zonnig pasen wensen
Liefs Geke

Aftellen

Gisteren had ik kuur 6 van Taxol, dus halverwege hoofdstuk 2! nog 6 week te gaan en hoofdstuk 2 van deel 2 kan worden afgesloten. Dat voelt goed alhoewel ik niet zo happig ben op deel 3(de operatie) maar gelukkig zit er een rustpauze van een week of 5 tussen.
De Taxol kuren zijn wat milder als de AC kuren maar volgen elkaar veel sneller op. Ik ga dat nu wel merken, de vermoeidheid neemt toe dus ik moet weer gaan doseren. Ik vind dat nog steeds lastig en soms baal ik daar ook flink van.
Maar dan zijn er altijd weer momenten waarvan je moed en kracht van krijgt. De kaartjes die blijven komen, lieve berichtjes en mailtjes, oprechte belangstelling, muzikale ondersteuning elke zondag en niet op de laatste plaats,de gesprekjes op de behandelpolie!

Onze conclusie gisteren was dat we helemaal niet zielig en doodziek waren maar gewoon mensen die helaas pech hebben. En tijdelijk even uit de running. Alhoewel dat niet voor iedereen opging en ik moet toegeven degenen met het minste perspectief zijn over het algemeen het meest dapper! Al met al is het erg gezellig en hebben we naast de best heftige gesprekjes ook veel jolijt. Totdat bij velen van ons bij zakje twee tegen de misselijkheid de sufheid zijn intrede doet. Het is na een minuut of 10 onmogelijk je ogen open te houden. Dus de stoel word achterover gezet want verzetten ertegen heeft geen enkele zin. Waar het een kwartier daarvoor het nog een vrolijk gekwebbel was is er nu een serene rust, op een zacht gepraat van patienten met een andere kuur een de verpleging na.
Na een uurtje is iedereen weer redelijk opgemonterd en wordt de draad weer opgepakt. En zo zijn drie en half uur ook maar weer zo voorbij.

Hoe gezellig het ook is zijn we allemaal blij als het voorbij is.We zitten allemaal te tellen. Want de Chemo maakt dat je anders leeft. Naast de bijwerkingen moet je ook in het gewone leven oppassen met wat je doet, want je afweer wordt behoorlijk onder vuur genomen. Ik kreeg vrijdag een wat rare witte plek tussen mijn tenen en het deed een beetje zeer. Zondag kon ik er nog maar slecht op lopen en het deed behoorlijk zeer. Dus maandag naar de dokter. Het bleek gewoon een behoorlijk grote blaar te zijn. Onduidelijk waarvan. Maar hij mocht eigenlijk niet knappen,want dat is extra gevaar op infecties. En dat wil je nu niet, dus niks aan doen en voorzichtig zijn met stoten ed, Gewoon een blaar meer niet daarvoor deed je er een pleister op klaar!

Gelukkig heb ik straks een paar weken rust om mijn afweer weer helemaal op peil te brengen, nou ja zo goed mogelijk dan. Het is in mei en juni dus met behulp van zonnekracht kom ik vast een heel eind!
Waardoor ik fit deel 3 tegemoet kan stappen.

16

Vandaag is David 16 geworden!Zoals altijd hang ik de avond van te voren de slingers en ballonnen op om er een feestelijk huis va te maken. Zo ook gisteravond maar ik moet zeggen dat ballonnen opblazen nu een hele opgave is ik was er goed moe van. Daardoor viel ik makkelijk in slaap.

Om kwart voor 7 vond David dat hij lang genoeg gewacht had en klopte op mijn deur om me wakker te maken en zijn kado in ontvangst te nemen. 

Als ontbijt had hij een muffin met een brandend kaarsje toch een beetje een taart.

Na hem extra geknuffeld en gekust te hebben vertrok hij naar school. Dat was zijn verjaardag voor mij, want vrijdags zijn ze bij hun vader. Dat is best even slikken maar natuurlijk de consequentie van een scheiding.

Ik voel me redelijk fit tijdens de Taxol kuren dus lekker aan het werk. Ik vond het wel een erg sombere dag vanmorgen ,meer het donkere dagen voor kerst gevoel ,dan de vrolijke tijd voor pasen.

om half 11 begon het eindelijk op te klaren het werd weer helemaal helder. Verhip dat was de zonsverduistering besefte ik toen pas. dat was ook al weer 16 jaar geleden voor het laatst gebeurd.

De tijd gaat snel .... zelfs nu .Dinsdag had ik kuur 4 van de laatste 12 van in totaal 16 ..dus op de helft qua kuren en ruim op de helft van de tijd Nog 8 week te gaan van de 24.. Het is nu ongeveer een half jaar geleden dat ik de diagnose kreeg ( zo lang al weer ?)en het neemt ongeveer een jaar in beslag al met al. Dus op de helft..En als je eenmaal de helft hebt gehad vind ik het altijd best snel gaan.

Morgen is het officieel lente , mijn favoriete seizoen

16 jaar geleden zo rond een uur of 3 uur in de middag zei ik tegen de verloskundige, dat het leuk zou zijn als het een lentekind werd. Ze moest lachen en zei ,dat gaat echt niet gebeuren. Twee uur later was David geboren.

voor je het weet liggen dingen zomaar weer achter je.

Dank je wel!

woensdag stapte ik in de trein naar Amersfoort.Het was best een tijdje geleden dat ik met de trein ging. Ik had me een ov chip kaart gekocht dat leek me wel zo handig. Ik moet er nog eentje hebben ergens maar waar? Het was druk maar ik was blij dat ik niet met de auto ben gegaan. 

Ik heb heerlijk gegeten en geslapen ,het was reuze gezellig bij de Familie 

Donderdag op tijd vertrokken naar het Antonie van Leeuwenhoek ziekenhuis en dus ook veel te vroeg aangekomen. Maar we waren zeer snel aan de buurt. Het leek allemaal heel geordend te gaan. 

Gesprekje met de oncologishe verpleegkundige en er werd een echo gemaakt  daarna werd ik in het team besproken . Om 2 uur kreeg ik een advies door de verpleegkundige en chirurg.

We hadden bijna 2 uur lunchpauze. Dus even lekker naar buiten geweest.Lekker in het zonnetje gezeten op een terrasje en geleerd dat een kopje koffie niet altijd lekker is bij de italiaan.

Ik kwam om het vertrouwen weer terug te krijgen en om te weten of we op de goede weg zaten.

Op zich is dat zo, maar hun visie op de operatie is duidelijk anders. AVL ziet er  geen meerwaarde in om mijn hele borst te verwijderen. Een borstbesparende is een prima oplossing. Ook zien zij dat het verwijderen van alle okselklieren in combinatie met bestraling niet als de beste optie . Er zijn daarna veel klachten met oedeem. Ze zien geen extra risicos om ze te laten zitten.

En dan zit je daar dan...Je bent blij maar je moet een beslissing nemen wat te doen. Het moest nog even inzinken. De verpleegkundige zal mij maandag bellen om mijn beslissing te horen.

Maar ik ben er nu wel uit. Ik laat mij in het AVl opereren . Ik heb al contact gehad met het scheperziekenhuis En de nazorg kan hier dat is wel zo prettig . Ook hebben ze uitgelegd dat hun zich aan de landelijke norm houden en dat het AVL voorop loopt,Vandaar het verschil in advies.

Om eerlijk te zijn was ik er niet zo happig op, om naar Amsterdam af te reizen, Maar ik ben reuze blij dat ik over gehaald ben. Dank je wel!

vertrouwen

Wanneer je de diagnose van een levensbedreigende ziekte krijgt staat je wereld op de kop. Je wilt maar een ding, beter worden. Dus je legt je ziel en zaligheid in de handen van het medische team. Je hebt geen keuze het alternatief is doodgaan.
Je kunt natuurlijk altijd een second opinion vragen. Dat heb ik niet gedaan want borstkanker komt zoveel voor dat het dichtgetimmerd zit met protocollen. Dus leek het mij verreweg het handigste om in Emmen behandeld te worden. Dat is logistiek ook wel zo handig. Want je bent nogal eens in het ziekenhuis. Ik had een ponskaartje voor de bevallingen van de jongens. maar die was bijna leeg. Ik ben alweer met afspraakkaartje nummer twee bezig.

Het was een weloverwogen keuze om in Emmen te blijven. Op dat moment geef je ze jou vertrouwen en gezondheid in handen. En dan verbaasd het je soms hoe er mee om wordt gegaan.
Op zich gaat het meestal goed en zijn verreweg de meeste erg vriendelijk en accuraat. Dat heb je ook nodig want je bent erg kwetsbaar, je bent nog steeds aan het verwerken wat er wel niet allemaal gebeurt.
Maar er ging toch wel het nodige fout. Meestal waren het kleine foutjes ,verkeerde inschattingen, verwarring bij een balie etc. En soms wat grotere fouten. Het lijkt er op dat er geen gevolgen geweest  zijn door de fouten.
Niettemin ben ik daar door het vertrouwen wat kwijt geraakt. Dat is geen fijn gevoel je hebt de neiging om alles te gaan navragen. Dat kost energie, en daar heb ik niet veel van over

Dus toch maar een second opinion bij het Antonie van leeuwenhoek ziekenhuis aangevraagd.Om zoals Arjan het goed verwoorde. We willen even van de hoofdmeester horen dat we op de goede weg zitten.
Het ging lekker snel en ik kan er morgen al terecht. Arjan gaat mee dus ik reis alvast naar Amersfoort om er een leuk uitje van te maken. De zon schijnt de vogeltjes fluiten er lustig op los. Gaat helemaal goed komen. Zodat ik weer met vol vertrouwen verder kan.
Wordt vervolgd

inspiratie

Ik zag The lau te gast bij Pauw.Hij praatte zeer open over zijn kanker Ik weet nog dat ik schrok dat hij kanker had . ik vond de scene een van de leukste nederlandstalige bandjes.
Ik herkende best veel. En natuurlijk heb ik geen doodvonnis gekregen,maar de dood heeft wel even naar mij gezwaaid om zich kenbaar te maken. Ver weg in het veld achter een sloot. Maar ik durfde niet terug te zwaaien.
Het was zoals hij zelf ook zei een prettig gesprek. Open en totaal geen bitterheid met een flinke dosis humor.Hij was niet boos op de situatie en erg positief. En ik heb vaak gedacht dit wil ik niet , dit kan toch niet waar zijn. Maar echt boos ben ik niet geweest. Gelukkig kan ik het meestal ook wel positief bekijken.
Mensen zoals The lau zijn een grote inspiratie. Dat is het mooie hiervan ,je komt zoveel sterke mensen tegen die je enorm kunnen inspireren. En om eerlijk te zijn werd ik de laatste jaren weinig geinspireert . je leeft je leventje en doet je dingen ,niet veel meer
Het voelt goed om geinspireerd te worden. Het geeft je energie! Ik hoop dat ik ook mensen inspireer

Maandag kreeg ik de uitslag ven de Mri scan. De tumor was met 0.4 cm geslonken. Het bloed beeld was prima en ik ben goedgekeurd voor de volgende drie kuren. Dat inspireerd mij  om vol goede moed door te gaan ....en om terug te zwaaien

Op de helft

Dinsdag heb ik de eerste kuur met Taxol gekregen . Dat betekent dat ik op de helft van de tijd zit. Normaal betekent dat aftellen,Maar ja ik moet er nu elke week een, dus nog 11 te gaan en ik heb er 5 gehad. Dat voelt niet helemaal  als de helft.
Ze hadden belooft dat het milder zou zijn, en dat is ook zo , tot nu toe. ,Ik ben wel moe maar nog niet zo intens . Gelukkig ook van deze kuur niet misselijk en nog steeds een goede eetlust.
tot nu toe ook geen tintelingen in de vingertoppen. Want ook dit goedje maakt weer een hoop stuk waaronder natuurlijk de tumorcellen maar ook weer veel goede cellen .
Het wordt gemaakt van Taxus. en op de een of andere manier klinkt dat minder erg. Wij zijn natuurlijk ook vrienden tijdens de donkere dagen voor kerst. Ik ben dol op taxus en gebruik het veel in de kerststukjes. Ik vindt de stervormige toefjes mooi om te zien en het werkt lekker veel oasis weg.
Nooit gedacht dat het mij zou helpen nog vele kerstdagen mee te maken. Het voelt minder agressief als het rode goedje,wat meer bij de natuur . En wellicht is dat alleen tussen de oren, Toch heb ik het gevoel, dat het wat helpt om de medicijnen  te accepteren, waardoor, volgens sommigen, je minder last hebt van de bijwerkingen.
Ach het voelt eigenlijk best als de helft. 12.5 gehad nog maar 11.5 weken te gaan !

18

Vandaag is Bram jarig. Hij wordt 18 dus volwassen! een behoorlijke mijlpaal die gevierd moet worden. Maar hij zit in Groningen en ik zit hier. Hij heeft de hele dag college en in de avond studiegroep overleg.. Dus ik ben er niet op zijn verjaardag.Misschien als ik fit was geweest was ik toch even heen en weer gereden om hem persoonlijk te feliciteren, maar misschien ook wel niet. misschien ben ik er emotioneler onder door de chemo en vermoeidheid. Hoe het ook zij het is zoals het is. Kaartje gestuurd, via facebook gefeliciteerd, apje verzonden en natuurlijk even gebeld.

Ik zat er een beetje doorheen de laatste tijd. soms is het moeilijk om alles te accepteren en de zonnige kant te zien. Ik was moe van het ziek zijn en alles wat er bij hoort . zowel fysiek en mentaal stond ik moe op. Ik kwam (kom ) slecht over de verkoudheid heen, en de kwaaltjes lijst groeit. Al met al zag ik het even niet zo zitten. Nou ja dat mag natuurlijk maar fijn voelt het niet.

Vanmorgen maar op facebook gepost dat Bram jarig was. en de vele reacties doen je dan goed , in de brievenbus zaten weer 3 kaartjes! elke keer is dat zo leuk om te krijgen en het gaat gewoon door. Soms gewoon een berichtje dat ze aan je denken en soms een kaartje vol geschreven. Deze keer zat er ook een kaartje van een vaste klant van mijn werk bij. Het was een opbeurende tekst plus dat ze hoopten dat ik omringd werd met liefdevolle mensen. Daar kan ik alleen maar een volmondig ja op zeggen!

En dan zie je het allemaal weer even zitten , Je geniet van de zonneschijn en je hoort de tjiftjaf en dat betekent lente vol met beloftes.

Ik kan er bijna van uitgaan dat ik er gewoon bij ben als hij 28 wordt en ik geloof er in om er met 38  bij te zijn .  48 tja, moet kunnen, dan is hij net zo oud als ik. En wie weet ben ik dan bij de 18 e verjaardag van mijn kleinkind. je weet maar nooit. dromen mag 

  

Rood

Vorige week dinsdag had ik mijn laatste chemokuur van ronde 1, de venijnige rode plus een wat mildere witte soort. De rode doet de meeste schade aan alle snel delende cellen. Uiteraard aan de tumor maar ook aan je bloedcellen ,wat je zo moe maakt en aan je haar cellen , wat je je haar doet verliezen. Dus ik was best opgetogen dat dit de laatste was. Nog 3 week wachten en dan kon ronde twee beginnen. Kan je mooi afvinken.
Ik voelde me al niet zo fit meer en op de dag van de kuur was ik wat verkouden en bleek ook nog wat verhoging te hebben 37.8. Na overleg van de verplegers onderling ging het toch door,gelukkig maar anders had ik een week moeten wachten.
Ik moest echter behoorlijk tol betalen. De dag erna ging het nog wel maar donderdag en vrijdag heb ik alleen maar op de bank gelegen. Alles was te veel . Zaterdag krabbelde ik weer wat op maar de vermoeidheid blijft aanwezig. Stapje terug maar weer.
Het blijft inleveren en tot nu toe verzette ik mij daartegen. Ik baalde ervan en wilde mijn eigen lichaam terug,en mijn leven van voor die tijd. Maar twee verhalen van mensen die erger ziek zijn, heeft me doen beseffen dat het beter is om het als het ware te omarmen en de beperkingen volledig te accepteren. Moeilijk maar ik denk toch noodzakelijk . En naar alle waarschijnlijkheid is het slechts tijdelijk.

En dan was er ook nog de brief van het UMCG met de uitslag van het genetish onderzoek. Ik zat er al een tijdje op te wachten. Het zou een brief zijn met een kikkertje er op.
Zaterdag kreeg ik een brief van het UMCG . Ik heb het hele kikkertje niet gezien (Hij was ook niet groen) en scheurde de brief gelijk open. Ik zag gelijk dat het het om het onderzoek ging en schrok eigenlijk best. Maar gelijk erna zag ik het woord, geen, dikgedrukt . Dank u briefopsteller !
Gelukkig is het niet erfelijk belast op de 3 genen die onderzocht zijn. Wellicht op andere genen ,en als daar onderzoek voor is zal ik mij weer laten testen maar dat is van latere zorg. Nu ben ik blij.

Al met al zitten we al weer in een roerig stukje van de achtbaan .
Nou ja , in ieder geval ben ik af van de rode rotzooi !!

 
 

Werken

Vandaag heb ik niet gewerkt. Ik voelde me niet fit. Ik heb het snel koud en mijn neus loopt een beetje, mijn ogen zijn droog, mijn keel doet een beetje zeer en als ik de trap snel oploop raak ik buiten adem. Dus niet gewerkt vandaag . Ik geloof dat ik leer om naar mijn lichaam te luisteren ,Nou ja, was ook wel duidelijk
Jammer want het is fijn om te werken. Even bijkletsen en dan gewoon onderdeel zijn van de samenleving. Toen ik dinsdag naar het werk reed had ik de muziek lekker hard en was ik keihard aan het meezingen. Het voelde haast als een gewone dag , gewoon naar het werk , geen kanker punt. En om eerlijk te zijn voelde dat eventjes heel fijn. Het is moeilijk om voor je gevoel even aan de zijlijn te staan. Het voelt alsof je niet echt meedoet .  Een verloren jaar, wat beheerst wordt door de ziekte.
Ook al doe je je best om zo "normaal" mogelijk te leven het blijft beperkt. Al met al moet je aardig wat inleveren en wordt mijn medicijnenkast voller en voller door middeltjes tegen allerlei bijkomende ongemakken.Vroeger volstond het met paracetamol en vaseline .
Gelukkig gaat het gezinsleven nog gewoon door, Helpen  herinneren aan huiswerk ,naar open dagen en 10 minutengesprekjes gaan , en natuurlijk de nodige verontwaardige pubers. en natuurlijk  een hoop lol samen
Gelukkig is dat weer terug nu mijn leven weer een soort routine is geworden ,We zitten even in een rustig stuk van de achtbaan en wellicht hebben we het ergste gehad.

We zullen het wel zien ,ondertussen probeer ik zoveel mogelijk deel te nemen aan het gewone leven, maar ook goed op te letten om gezond en fit te blijven om al die rommel die ik binnen krijg goed weg te werken.

Koffie en Thee

Onze familie kent theedrinkers en koffie drinkers , Nou ja vroeger lag het wat zwart witter. De koffie drinkers drinken inmiddels wel eens thee,maar de theedrinkers nog steeds geen koffie.
Ik hoorde eerst bij de theedrinkers maar ben op latere leeftijd overgestapt naar de voornamelijk koffie drinkers ,eigenlijk was ik best verslaafd. Als ik op zondag laat op stond, had ik hoofdpijn. Dat is gewoon een ontwenningsverschijnsel! Niet goed natuurlijk maar kofiie is echt heel lekker . En ach ik was al gestopt met roken .
En ondanks dat ik niet echt misselijk ben van de chemo, verandert het wel je smaak. Sommige dingen vindt ik niet echt lekker meer zoals houmous ,jammer want ik vond het heerlijk en het is ook nog eens gezond. De koffie smaakte mij nog opperbest. Trots zei ik op de polie ,ja hoor doe maar een kopje koffie.
Maar mijn mond heeft er wel onder te lijden de wondjes helen slecht en ik heb een vieze smaak in de mond. Kamille thee helpt daar bij en is een stuk lekkerder dan spoelen met zout water. Beide is natuurlijk het beste. Ook word je van chemo wat emotioneel, en slaap je wat slecht in, dan helpt koffie niet echt , dus maar een slaapzacht theetje.
Zo langzamerhand ging de thee, de koffie overnemen..En of het nu daardoor komt ,want je lijf weet soms eerder wat goed voor je is als je hoofd,en soms komt je hoofd er nooit achter, maar sinds de laatste chemokeur smaakt de koffie niet meer.
Op het werk hebben ze heerlijke koffie en die lust ik nog wel maar echt lekker is het nou ook weer niet. De thee gaat winnen van de koffie.
En ik moet gaan accepteren dat ik vanaf nu (weer) bij de theedrinkers hoor.
Maar dat is eigenlijk helemaal niet zo moeilijk  :)

Blue monday

Vandaag is het Blue monday. Dat is de derde maandag in januari .Dan zijn de feestdagen vergeten, de meeste goede voornemens gesneuveld en het duurt nog vrij lang tot de voorjaarsvakantie. Maandag omdat  het weekend  voorbij is en je weer aan het werk moet. Er zijn hele studies over gedaan en er zijn allerlei methodes om door die meest depressieve dag van het jaar te komen. Meestal ben ik er niet tot weinig gevoelig voor maar kon er wil inkomen dat sommigen er last van hadden.
Dit jaar voelt het voor mij helemaal niet blue. De feestdagen waren leuk maar zwaar, voel me net weer een beetje opgekrabbeld. Mijn goede voornemen is beter worden ,nog bij lange na niet gesneuveld. En na een paar uitgebluste weken door de feestdagen en een verkoudheid, voel ik me vandaag weer zelfs een beetje fit. Ga met veel zin naar het werk. Het is altijd leuk om met al die voorjaarsbloemen te werken.
Met mijn haarstuk op ,kan ik gelijk even kijken hoe dat bevalt. Het blijft namelijk een beetje voelen alsof hij van mijn hoofd gaat. Net zoals het elastiekje wat je als kind om je hoofd deed en dan eerst heel langzaam en een beetje pijnlijk  omhoog kruipt tot  het met een sprongetje van je hoofd wipt.(Waarom deden we dat?)

De maandag begon wit en sprookjesachtig mooi. Wat is het dan fijn om door het bos te rijden alles is zo puur en rein. de zon ontbrak, maar mistige witte velden heeft ook wel wat.
Op het werk liep het lekker . fijn gewerkt en ik voelde me zelfs wat energiek. Blijft oppassen dat je dan niet al te enthousiast wordt. Daar moet je gelijk weer tol voor betalen de dagen daarna.
Het haarstuk bleef goed zitten. Ik hield mijn hoofd wel wat stijfjes en stil alsof de nek verrekt was. Maar dat is een kwestie van wennen en vertrouwen in het blijven zitten van je haarstuk.

De radio stond op 2 en die hadden er Happy monday van gemaakt en er werden allerlei vrolijke liedjes gedraaid. Vast een van de methodes om de dag door te komen. Het deed me denken aan hoeveel muziek kan betekenen en hoe goed je je daardoor kan voelen, Maar daar kom ik een andere keer op terug.
Eigenlijk is deze bleu Monday tot  nu toe een white en bright  monday.
Mocht dat niet voor jou het geval zijn , klem een podlood tussen je tanden (schijnt echt te helpen ) en dont worry :)

Zondag

vandaag is het zondag, een nieuwe week is begonnen.

Toen ik kind was gingen we eerst naar de kerk.Daarna dronken we dubbeldrank en kregen we wat lekkers. Meestal speelden we een kaartspelletje. Vaak was dat eenendertigen, een simpel spelletje dat door alle leeftijden gespeeld kan worden. Hoe meer er meedoen hoe leuker het is. Als je wat ouder was mocht je meedoen met hartenjagen. Dat lijkt wel wat op klaverjassen maar je hoefde niet zo heel goed op te letten. Er waren alleen punten te krijgen met hartenkaarten ,klaverboer en de schoppenvrouw.  Mijn vader zei geregeld bij slagen die hij verloor zonder punten. Ach dat geeft niks vloeit ja toch geen bloed uit. Het heeft best een tijdje geduurd voordat ik het begreep. Fijne herinneringen zijn dat!

Tegenwoordig is het enkel een begin van de week. En ik hoop dat het een betere week is als vorige week .Het was best een emotionele week. Ik voelde me niet fit en nog steeds niet eigenlijk, maar gelukkig geen koorts wel een beetje verhoging. Ik vind het nog steeds moeilijk om pas op de plaats te nemen.

Ook verloor ik wel erg veel haar. Mijn hoofd huid deed nog steeds pijn. al met al tijd om een beslissing te nemen. 

Samen met mijn vriendin weer naar Creativo geweest. De medewerkster daar is erg betrokken en geeft je alle ruimte en tijd om een beslissing te nemen . Ik zei dat ik er klaar voor was om mijn haar er af te halen. Ze begon met mijn pony ... heftig! Toen het klaar was werd mij hoofdhuid vertroeteld met een heerlijke wasbeurt met shampoo en conditioner. Ik had het verdient zei ze.

Daarna paste ik het haarstuk wederom, ook nu gaf ze me alle tijd om te beslissen.

Ik zocht naar mezelf in de spiegel maar vond het niet. Het was een goede tweede en ik besloot om hem te nemen. Het is fijn om er soms niet uit te zien als iemand met kanker . Want hoe je het ook wend of keert, hoofddoekjes, buffs ed( hoe leuk ook!) link je aan kanker. 

Ik vond het een lastige keuze maar gelukkig dachten veel met mij mee en hielpen me in deze beslissing. Dus een haarstuk voor als ik niet wil dat iedereen het gelijk ziet en als ik me prettig voel zoals thuis , mutsjes buffjes en leuke sjaaltjes ed 

De slag om het haar heb ik verloren, maar dat geeft niet, vloeit ja toch geen bloed uit!!   

Tjiftjaf

vanmiddag zag ik tijdens de lunch een roodborstje in "mijn boompje". Hij of zij komt geregeld even langs.En als beloning strooi ik wat havermout ,vinden roodborstjes lekker. Ik weet eigenlijk niet eens wie begonnen is ,ik met strooien of het roodborstje met bezoeken. Ik wordt er altijd weer een beetje vrolijk van. Het zijn bijzondere vogeltjes en hun symboliek is, huiselijk geluk en vrolijkheid. Zeker fijn als je een nieuwe start maakt in een nieuw huis met het nodige verdriet

De feestdagen vielen nog best mee het was plezierig en ik werd gesterkt door de vele lieve kaartjes en berichtjes. Maar de eerste dagen in het jaar zijn lastig,Je gaat toch vooruit kijken terwijl je weet dat je het niet moet doen,maar het gebeurt gewoon. dus niet zo vrolijk, voelde me ook niet fit, beetje verkouden, beetje keelpijn. Normaal neem je twee paracetamol en klaar. Nu moet je  oppassen dat het niet doorzet. En dus behoorlijk gas terug nemen. Al met al voelde ik me niet top.

Na de lunch ging ik best goed gemutst (heb een superleuke gehaakte met bloem gekocht:) boodschappen doen.Toen ik terug reed hoorde ik de tjiftjaf!! Als je dat hoort weet je, de lente komt er aan. Een van de leukste geluidjes in de winter. Maar eerst nog een dik pak sneeuw natuurlijk!